Glasheldere orkestraties en net geen tranen bij Antony en de Jansens
Door Jacob Haagsma Een forse, buikige gestalte schrijdt het podium op. Om het bonkige lijf een wit gewaad dat voor een bruidsjurk door zou kunnen gaan, op het pafferige hoofd een zwarte pruik. De handen fladderen, het lijf beweegt zich met een onhandige gratie. Het publiek in het stijf uitverkochte Carré ligt alvast aan de voeten van Antony Hegarty, en dan moet hij nog...
