Dit bericht is meer dan een jaar oud, en kan dus inmiddels zijn ingehaald door de tijd.

Stel je voor, je bestelt online kaartjes voor Sunday in the Park with George, de op La Grande Jatte van George Seurat geïnspireerde musical van Stephen Sondheim en James Lapine. Na Londen en New York staat de show in Seattle, en jij bent zo gelukkig, om in de stad te zijn voor deze met name visueel, zeer bijzondere voorstelling. En dan blijkt dat je, als dank voor je patronage uitgenodigd bent voor een aan de musical voorafgaande receptie in een galerie op loopafstand van het theater. Bij welke van de tien deelnemende galeries downtown Seattle je te gast zult zijn is afhankelijk van de dag dat je naar het theater gaat.
De aanwijzingen staat op de Website van het 5th Avenue Theatre.

Wanneer de dag daar is, verschijn je om half zes bij de galerie en bekijk je onder het genot van een drankje en een hapje (met dank aan Le Pichet) de kunstcollectie (die niets te maken hoeft te hebben met de musical waar je naartoe zult gaan). Om zes uur vertelt een  medewerker van 5th Avenue Theatre iets over George Seurat, en de rol die stippels oftewel ‘dots’ binnen en buiten het theater spelen.

Ongeveer een jaar geleden, toen men bij 5th Ave besloot om de Sondheim/ Lapine musical op het programma te zetten, kwam de pr-afdeling met een briljante idee. De vaste klanten die naar het theater komen voor ‘Hello Dolly!’, ‘The King and I’, of ‘Grease’, zouden wel eens minder geïnteresseerd kunnen zijn in een verhaal over het leven van een geobsedeerde schilder, maar kunstenaars en kunstliefhebbers des te meer. Ze moesten de kans aangrijpen om voor Sunday in the Park with George een ander publiek aan te trekken.

Het resultaat is Connecting the Dots, een project dat organisaties, publiek en individuele kunstenaars koppelt met het theater. In deze tijd van recessie blijkt het verbinden van ontmoetingspunten, of stippen, binnen de culturele gemeenschap een spel waar weinig bij op het spel staat. Het is een ‘win-win’ situatie.

Zo werden bijvoorbeeld zes in Seattle wonende kunstenaars uitgenodigd om werk te creëren geïnspireerd door Seurat’s meesterwerk La Grande Jatte. Hun schilderijen gingen tijdens een gala-avond in het 5th Avenue Theatre onder de hamer. De makers kregen 50% van de opbrengst mee naar huis, het resterende bedrag kwam ten goede aan kunstonderwijs in de plaatselijke scholen.  

Ook musea zijn betrokken bij het project. Met je toegangskaartje in de hand krijg je bij een participerend museum korting, hetzij op de toegangsprijs, hetzij in de museumwinkel, of het restaurant.

Drie middelbare scholen werden aangewezen als creatieve partners. Onder begeleiding van voor iedere school twee ‘teacher artists’ hebben de leerlingen gewerkt aan een tentoonstelling met Seurat én de musical Sunday in the Park with George als inspiratiebron.

Wanneer het om half zeven tijd is om de galerie te verlaten, kun je (als je nog honger hebt na de heerlijke hapjes) op weg naar het theater nog ergens iets eten. Fijn voor de horeca! En als je het goed uitkient, dan heb je nog tijd om de schilderijen van Deborah Bell, Amy Johnson,  Eric Olson, Leslie Stoner, Michiko Tanaka en Sheryl Westergreen te bekijken. Hun werk, evenals dat gemaakt door leerlingen van de Ballard , Cleveland en Roosevelt High School is tentoongesteld is in the Marilynn Sheldon Rehearsal and Education Center in de passage onder het theater.

Tijdens de première zat een opvallend groot aantal theatertechnici in de zaal. Geen wonder. De show is qua vormgeving een ‘state of the art’ productie. Sam Buntrock de regisseur, is tevens animator en theatertechneut, en heeft zijn vingers in de ontwerperspap. David Farley ontwierp het decor, en variaties op de kleding van de personages in schilderijen van Seurat. Timothy Bird & The Knifedge Creative Network heeft gezorgd voor de sublieme projecties, Ken Travis voor het geluid.

Voor je verder leest...

Alleen dankzij onze leden kunnen we dit soort verhalen blijven vertellen.

Word Lid!

Wat je te zien krijgt op het toneel is het maagdelijk canvas waarop de eerste penseelstreken die tot het kunstwerk van Seurat zullen leiden geprojecteerd worden. Het toneelbeeld ís het canvas van de schilder. Gedurende de show ben je getuige van iedere poging die de kunstenaar doet om het optisch effect te bewerkstelligen dat hij voor de geest heeft. Dat zijn schilderij vele malen uitvergroot het heel toneel vult, dat de schilder er door lijkt te zijn opgeslokt maakt de toegespitste, alles omvattende aandacht waarmee hij aan het werk is alleen maar duidelijker. Misschien zelfs begrijpelijker. Het canvas is tevens de achtergrond voor het levensverhaal van de schilder, zijn fictieve minnares/model, en de mensen om hen heen.

In Sondheim en Lapine’s interpretatie van La Grande Jatte is Dot de vrouwelijke figuur rechts vooraan in het schilderij. In de musical wordt het verhaal afwisselend belicht vanuit dan de optiek van Dot, en dan weer die van George.
Het is een meesterlijke vondst van de componist en librettist om de fictieve Dot een zo belangrijke rol toe te delen, want als je het van de biografie van de veel te jong gestorven George Seurat moet hebben, dan valt er niet zo veel te vertellen.

Broadway ster Hugh Panaro zet een zeer geloofwaardige George Seurat neer. Seattle’s Billy Wildrick vertolkt Dot als een frisse jonge dame die eigenlijk iets te beschaafd is voor de rol. Althans, wanneer je de 5th Ave versie vergelijkt met die van Broadway. Wanneer ze, zwanger van George, trouwt met bakker Louis, lijkt dat bijna beneden haar stand. In Londen en New York was Dot meer een ‘commoner’, met een volkse stem. Deze interpretatie van de rol laat eigenlijk zien dat de strijd tussen de geliefden niets te maken heeft met de verschillende klassen waar ze uit voort zijn komen, maar met de onmogelijkheid voor de kunstenaar om zich los te maken van zijn werk.

Zoals Seurat op het schildersdoek het licht wil vangen dat de huid van zijn model doet opglanzen, terwijl de poserende Dot inziet dat zij het nooit zal kunnen winnen van zijn eerste en grootste liefde, de kunst … Je hart gaat naar hen uit.

De overige, in het schilderij anonieme, figuren krijgen op het toneel rollen toebedeeld als maakten ze deel uit van het leven van George Seurat. Zo zouden de zittende vrouwen Seurat’s moeder met haar verzorgster kunnen zijn. En de man aan Dot’s zijde, Louis de bakker, die haar uiteindelijk als zijn eega zal meenemen naar Amerika. Tezamen met de anderen vormen ze een koor dat je de rillingen over de rug doet voelen lopen.

In de tweede akte ben je getuige van de opening van een tentoonstelling met werk van George Seurat’s fictieve achterkleinzoon George. Opnieuw wordt de strijd die een kunstenaar moet leveren belicht, alleen is dat anno 1980, de periode waarin de scènes geplaatst zijn, meer toegespitst op ‘the business of art’ dan op het ontdekken en uitvinden van iets nieuws. Aanvankelijk, in 1984 was er nog geen sprake van een tweede akte en eigenlijk zal je die ook niet echt missen wanneer die om welke reden dan ook zou worden weggelaten. Alhoewel, dan mis je het duet van George en zijn grootmoeder Marie, en dat zou toch jammer zijn.

Alsof alles wat tot nu toe genoemd is nog niet genoeg was, zijn er ook nog allerlei voor en nabesprekingen in het theater gepland. Ook kun je met de artistieke leider van het 5th Avenue Theatre en een curator van van het Seattle Art Museum naar het Olympic Sculpture Park om ter plekke te praten over het pointillisme, en de manier waarop het licht op het water van Elliott Bay valt.

De musical Sunday in the Park with George is t/m zondag 10 mei te zien in het 5th Avenue Theatre in Seattle. Klik hier voor meer informatie en reserveringen.