Door Wijbrand Schaap

Twintig jaar na de bezetting van het Plein van de Hemelse Vrede in Beijing herdacht Festival aan de Werf in Utrecht deze massamoord op een geheel eigen manier. Zaterdag 23 mei, in een klein minibioscoopje op het Jaarbeursplein, vertoonde vormgever en ervaringstheatermaker Dries Verhoeven De Grote Beweging.

Verhoevens semi-live film, opgenomen terwijl de toeschouwers zelf nog onwetend staan te wachten bovenaan de roltrap van Utrecht Centraal, is een vrijwel rechtstreekse kopie – althans in ideeëngoed – van de legendarische film Koyaanisqatsi van Geoffrey Reggio uit 1982. Onder begeleiding van minimal music (destijds Philip Glass, nu Steve Reich en aanverwanten) vertelt de film hoe de wereld uit een stofje ontstond en weer tot een stofje zal vergaan. Verschilpunten zijn er ook. De spectaculaire beelden van het Amerikaanse origineel zijn vervangen door de semi-live-beelden van de roltrap, waarop de toeschouwers zichzelf terugzien. De ecologische rampspoed die de indiaan in Koyaanisqatsi de mens voorlegt is vervangen door de ironische mededeling dat we – voor we in een zwart gat verdwijnen – eerst allemaal Chinees zullen spreken.

Ondertussen voerden diezelfde Chinezen actie op de Utrechtse Stadhuisbrug en daar bevond zich ook het kijkdoostheatertje van Bente Hamel. Deze radiomaakster wil iets nieuws en dat is nog niet helemaal gelukt. Acht toeschouwers mogen zich, onder een zwarte lap, vergapen aan een doos met spiegels waarin slecht zicht is op de maquette van een hut tegen een huis. Ondertussen vertelt acteur Hans Dagelet een in de ‘jij’-vorm gesteld verhaal, dat ontsproten moet zijn aan de beperkte fantasie van een vijftienjarige puber. Over een schilderij dat geen schilderij is en een visioen van ouderdom en verval.

Storender dan het in slecht proza gestelde verhaal is die aanspreekvorm. Had Dagelet gesproken in de 1e persoon, had hij aan de toeschouwer de keuze gelaten om met hem mee te gaan en zich te identificeren met zijn verhaal. Nu krijgt die toeschouwer in minuut 1 te horen dat ‘jij’ naar een schilderij kijkt dat ‘jou’ verontrust. Heeft de toeschouwer dus een probleem als die geen schilderij ziet, of het beschreven beeld niet indrukwekkend vindt.

En ondertussen hoort die toeschouwer biertapfietskarren, gillende kinderen en protesterende Chinezen in de gewone wereld om zich heen en denkt: waarom ben ik zo beleefd dat ik blijf zitten?

Voor je verder leest...

Inmiddels zijn al bijna 300 mensen met een hart voor kunst lid. We groeien snel! Alleen dankzij onze leden kunnen we dit soort verhalen blijven vertellen.

Word ook lid, door HIER te klikken!

Geen enkel probleem om te blijven zitten is er gelukkig bij de voorstelling Taoub van een acrobatengezelschap uit Tanger. In de Stadsschouwburg spatte het spelplezier van de toneelvloer, en vooral van daarboven. Buitengewoon
aardse krachtpatserij van mooie Marokkanen, en twee in spijkerbroek gehulde powermeiden. Dat is soort van uniek voor een theatergroep uit Marokko. Dat aardse gooi- en smijtwerk is anders dan we gewend zijn van de gestileerde Europese of Chinese acrobatiek. Verfrissend ook.

Wat we weer niet kunnen zeggen van Radio de Schoonheid, het project waarmee de Utrechtse theatergroepen Aluin en NUT voortborduren op hun succesvolle samenwerking in De Maandageditie.

Elke ochtend ons nieuws in je mailbox?

Wanneer je lid wordt kun je elke dag een update in de mail krijgen, met onze laatste berichten.

Word ook lid, door HIER te klikken!


Al lid? Login

Met die voorstellingsserie verbaasden de Utrechtse makers vriend en vijand. In Theater Kikker brachten ze afgelopen najaar negen weken lang een combinatie van soap, documentaire en talkshow, die zich afspeelde rond een krantenfusie. Nu de kranten vrijwel verdwenen zijn, besloten de makers iets anders te doen: live radio. En toen ging het dus een beetje mis. Bezoekers van de Moira-studio krijgen nu alleen maar acteurs en gasten te zien die met de rug naar de zaal druk bezig zijn om het strakke schema van een live-radioprogramma in te vullen. Er zijn prachtige hoogtepunten, zoals het verslag van Hamlet alsof het een sportwedstrijd is, en zaterdag ook nog eens Roos Rebergen achter het keyboard, maar die kunnen niet verhelen dat het voor de toeschouwers een tikje saai is. Theater is het in ieder geval niet. Daarvoor lijken de theatermakers ook iets teveel onder de indruk van al die kabels en straalzenders om hen heen. Ik ging terugverlangen naar de vrolijke anarchie van De MaandagEditie. Hadden Aluin en Nut er maar voor gekozen om redactie en live-studio net als daar ook fysiek te scheiden. Dan was Radio De Schoonheid schoon radiotheater geworden.

Festival
aan de Werf duurt nog t.m 30 mei.