Door Wijbrand Schaap

Duistere familiebanden en keurige kledingcodes gaan wel vaker samen. In de voorstelling Black Tie van het Duitse reality-theatergezelschap Rimini Protokoll krijgen we dat weer eens ingepeperd. Het gezelschap bracht ooit echte ontslagen Sabena-werknemers op het toneel in de voorstelling Sabenation, en hun verhaal over de nonchalance van de Belgische overheid maakte diepe indruk. Ook nu is er volop realiteit in het theater, en verdiept Festival a/d Werf er zijn reality-check mee. We hadden al om Bloed en Bodem wippende Esten, een verscheurde Joodse jeugd in Isra√ęl en onze moeizame verhouding met de zuid-molukkers. Nu komen daar de kinderen bij die we ooit kochten i de derde wereld.

Miriam Theodora Yung Min Stein is een Duitse regisseuse van iets boven de dertig. Maar in Duitsland is ze ook een duidelijk aziatisch meisje, een kind van blanke ouders die haar kort na haar geboorte liefdevol redden uit een Koreaans kindertehuis. Dat is althans de realiteit waarin Yung Min opgroeide. De band met haar adoptief-ouders verwaterde snel en op zoek naar haar roots trof ze in Zuid Korea een realiteit aan die op haar nog vreemder overkwam dan haar Duitse verscheurde leven.

Haar genoom is het enige wat ze heeft, en het enige dat haar iets kan vertellen over wie en wat ze is, maar dat heeft tot nu toe bitter weinig informatie opgeleverd. Miriam Yung Min is vooral een slachtoffer van de interlandelijke adoptie-industrie die vooral in de jaren zeventig van de vorige eeuw opkwam, en die nu nog excessen oplevert als de actie van popster Madonna om kinderen uit Malawi te adopteren.

Na afloop sprak ik twee mensen aan, ooit uit Korea geadopteerd en nu, voor een deel, geconfronteerd met dezelfde problemen als de hoofdrolspeelster uit Black Tie.
Listen on posterous

Elke ochtend ons nieuws in je mailbox?

Wanneer je lid wordt kun je elke dag een update in de mail krijgen, met onze laatste berichten.

Word ook lid, door HIER te klikken!


Al lid? Login