Dit bericht is meer dan een jaar oud, en kan dus inmiddels zijn ingehaald door de tijd.

Door Wijbrand Schaap

Koek en Simons zijn terug. De mannen van Theatergroep Hollandia. De Lennon&McCartney, Jagger&Richards of Gilbert&George van het muzikale locatietheater gingen zes jaar geleden uit elkaar omdat de één heimwee had naar Roelofarendsveen en de ander Europa aan zijn voeten wilde zien liggen. Johan Simons en Paul Koek scheidden, maar de regisseur en de muziektheaterman bleken op eigen kracht ook genoeg in huis te hebben voor een internationale carrière. Koeks Veenfabriek maakte vanuit het vlakbij Roelofarendsveen gelegen Leiden furore en Johan Simons deed Gent denderen. Inmiddels zijn ze allebei de Europese regisseur die ze zich droomden te zijn.

Geen enkele reden dus om nog langer gescheiden te blijven. Kasimir en Karoline, het politieke kermisstuk van de Zuidduitse schrijver Ödön von Horvath van bijna een eeuw oud, de voorstelling die hun hereniging beklinkt. En het is heel erg Hollandia geworden, wat er nu op Vliegbasis Soesterberg proefdraait voor de grootse Franse wereldpremière in Avignon, over precies een maand.

Kasimir en Karoline is niet de beste voorstelling die Simons en Koek afzonderlijk of met elkaar ooit gemaakt hebben. Daarvoor is hun eigen cv te indrukwekkend en het stuk van Horvath te onspeelbaar. Het is wel de beste Kasimir en Karoline die ik ooit zag.

Tijdens de Beierse Oktoberfeesten verliezen de jonggeliefden Kasimir en Karolien elkaar uit het oog. Hun tragische liefde loopt stuk op de klippen van sociale onrechtvaardigheid en armoede. Karoline probeert te ontsnappen door met een kapitalist te flirten en dat bekomt haar slecht. Kasimir komt in de klauwen van een stel rovers dan wel revolutionairen. Ze eindigen in de armen van nieuwe liefdes,  sadder, en heel misschien wiser.

Voor je verder leest...

Alleen dankzij onze leden kunnen we dit soort verhalen blijven vertellen.

Word Lid!

Die hele sociaal-politieke laag heeft bewerker Paul Slangen in zijn nieuwe vertaling overboord gegooid. Althans, zo lijkt het. Net als de kermis van de oktoberfeesten is die politiek een achtergrond geworden, waar we eigenlijk van achteren tegenaan kijken. Het gaat Johan Simons om de mensen en hun drama. En wie zou hem dat kwalijk nemen met zulke acteurs. Wim Opbrouck en Els Dottermans zijn ondanks hun inmiddels ervaren jaren het ideale jonggeliefdenkoppel, en Oscar van Rompay de gedroomde loser die uiteindelijk toch voor een paar minuten het geluk vindt.

Begeleid door de heerlijke, live gespeelde soundtrack van de Veenfabriek ontstaat er zo iets heel intiems. Ondanks het 18 meter hoge en 30 meter brede speelvlak dat niet alleen prachtig staat op de vliegbasis, maar dat het ook schitterend zal doen in de Eregalerij van het Pauselijk Paleis in Avignon, de plek waar iedere theatermaker ooit een keer wil staan.

Een echt punt van kritiek is er wel: de locatie in Soesterberg is moeilijk bereikbaar voor wie geen auto heeft, en er rijdt slechts één pendelbus tussen het station van Amersfoort en de vliegbasis. Dat moeten er meer worden wil medeorganisator ‘De Vrede van Utrecht’ van de Vliegbasis de groene culturele hotspot maken die ze daar ambiëren.

Inlichtingen: www.vredevanutrecht.nl

2 REACTIES

  1. Goed dat Persbureau! De eerste recensie over de nieuwste van deLennon and McCartney van het (muziek)theater.

Comments are closed.