foto Kurt van der Elst

 Door Wijbrand Schaap

Hij is de koning van de ontroering en het overtuigende volkstoneel, maar soms heeft Arne Sierens zijn dag niet helemaal. Apenverdriet, zijn nieuwste stuk, ging vrijdag in première op festival Boulevard in Den Bosch, maar de voorstelling sloeg er niet in als een bom, zoals veel van Sierens’ eerdere werk dat wel deed. Mensen die in ooit ‘Mijn Blackie’ zagen, of eerder ‘Allemaal Indiaan’, ‘Moeder en Kind’ of ‘Bernadetje’, zullen licht teleurgesteld naar buiten lopen. Het lijkt of de meester van het met een enkel woord geschreven portret het vertrouwen in de kracht van zijn eigen tekst verloren heeft. Zo rap laat hij zijn twee talentvolle speelsters spreken en bewegen in dit stuk over de inwisselbaarheid van leed. Alsof ze vanuit Den Bosch de trein naar Antwerpen nog moesten halen.

Marijke Pinoy speelt in Apenverdriet een vrouw wier feest op de gebruikelijke ramp is uitgelopen. Ze heeft al haar gasten tot het eind in de waan gelaten dat het fantastisch was. Of zij haar. In ieder geval is het gezonde eten onaangeroerd gebleven en alle drank op, haar man verdwenen en de nacht nog lang. Die lange nacht kan ze doorbrengen met Wiene Dierickx, een bloedmooie partycrasher, een meisje dat alles nog heeft wat zij ooit verloren heeft. Of denkt te hebben.

De twee vrouwen draaien om elkaar heen in een spel van bekentenissen en leugens, waarbij ze langzaam maar zeker elkaar confronteren met de onhoudbaarheid van hun eigen verdriet. Ze zetten zichzelf gevangen, en dat is mooi uitgedacht in het decor, dat een serie kamers en een smalle gang voorstelt. Een blauwe knoop-versie van het drankovergoten ‘Who’s afraid of Virginia Woolf is het zo geworden, en dat is best grappig.

Voor je verder leest...

Inmiddels zijn al bijna 300 mensen met een hart voor kunst lid. We groeien snel! Alleen dankzij onze leden kunnen we dit soort verhalen blijven vertellen.

Word ook lid, door HIER te klikken!

Aan ideeën dus geen gebrek in Apenverdriet. Het decor van de kamers staat op een draaischijf, en de vrouwen bewegen zo door de ruimtes dat we hen lijken te volgen op een doelloze dwaaltocht door hun binnenste. Maar het gaat te snel, te luid, en er worden teveel woorden gebruikt. Met een rustiger tempo zou dat heel filmisch kunnen werken, maar kennelijk was iemand bang dat het dan wel eens saai zou kunnen worden.

Daarom heeft regisseur Sierens het tempo opgeschroefd en de energie van de dames naar een kookpunt gebracht, omdat hij er kennelijk geen vertrouwen had dat het werk van schrijver Arne Sierens met een lager tempo aan kracht zou winnen. Nu overschreeuwt hij zich, en blijft de voorstelling op afstand. De pijn van de vrouwen, hun verdriet, hun lijden voelen we niet. Dan wordt het dus aapjes kijken.
 
Gezien: Apenverdriet door Compagnie Cecilia. Première op 8 augustus. Tournee vanaf 4 november. Inlichtingen: http://www.compagnie-cecilia.be/producties.php

Elke ochtend ons nieuws in je mailbox?

Wanneer je lid wordt kun je elke dag een update in de mail krijgen, met onze laatste berichten.

Word ook lid, door HIER te klikken!


Al lid? Login