Gisteravond ging  het theaterfestival Boulevard in Den Bosch officieel van start met de voorstelling Ashes van Koen Augustijnen/Les Ballets C de la B.  Ingrid van Frankenhuyzen was erbij.
foto Chris de Burgt

“Stupid little me. I’m gonna jump”;  een van de danseressen zegt het zacht tegen de zaal terwijl ze staat te kronkelen van jong psychisch leed.  Armen flubberen en flappen door de lucht, ze valt en draait (door). De korte solo is exemplarisch voor de voorstelling Ashes van de Vlaamse danstheatermaker Koen Augustijnen.  Alle dansers hebben in de voorstelling die over vergankelijkheid gaat, een eigen korte solo waarin ze aan zelfexpressie mogen doen. De zwarte danseres Chantal Loïal heeft een achterste dat zo  iconografisch rond is dat ze er flink mee schudt en trilt, verleidt en afstoot.  Koen Augustijnen zelf, met zijn 42 jaar niet meer de jongste, danst in een cameo mee. De souplesse is er niet meer  maar waar hij ook reikt met zijn armen, hij valt als een blok naar de grond.

 

Ashes lijkt een exponent van wat in België min of meer een trend aan het worden is: het schijnbaar regieloze danstheater, de dramaturgie van de ‘toestand’. Dat wil zeggen: er is nauwelijks een dramatische lijn, nauwelijks een ontwikkeling  aanwezig. Het lijkt ongeorganiseerd willekeurig. Augustijnen treedt daarmee in de voetsporen van zijn leermeester Alain Platel, van wiens collectief Les Ballets C de la B beiden deel uitmaken.  Ook Wim Vandekeybus maakt onlangs zo’n tableaux-vivantsvoorstelling’: NieuwZwart.  In Ashes volgen de zelfexpressiesolo’s elkaar bijna metronomisch op, sporadisch onderbroken door groepswerk.  

Dat er niks lijkt te gebeuren zorgt voor de nodige  verveling. Ook al omdat het lijkt dat wat er in de eerste beste repetitie aan gekronkel tentoongespreid werd door de dansers, klakkeloos werd overgenomen door Augustijnen.  Als het maar dicht bij de persoonlijkheid van de dansers bleef. Veel bijzondere persoonlijkheden onder de acht dansers blijken er niet te zijn. Op Gaël Santisteva  na. Hij speelt een dode die de rouwenden om hem heen vermakelijk toespreekt (‘maak wat van je leven’) maar het is vooral zijn fysieke présence die Ashes opfleurt. Niet alleen beweegt hij oogstrelend lenig en acrobatisch, hij springt trampoline op een uiterst komische en verbluffende wijze.  Veel kan niet verklapt over die trampoline maar de act van Gaël Santisteva  vormt het hoogtepunt van de voorstelling. 

Dat is niet helemaal waar want is het is vooral de muziek de voorstelling draagt. Ook weer geheel in de Vlaamse trend van het danstheater dat zich in het ‘ondermaanse’ van de al dan niet bewerkte klassieke muziek begeeft. Alain Platel waagde zich onlangs in Pitié nog aan de bewerking van Bachs Mattheus Passie en ex-Les ballets C de la B-choreograaf  Sidi Larbi Cherkaoui zocht zijn heil geregeld in de polyfonie van de middeleeuwen.  Augsutijnen koos nu voor duetten van Georg Friedrich Händel die met veel respect, door o.a. toevoeging van een marimba en een accordeon, bewerkt werden door componist Wim Selles.  Alt Steve Dugardin en sopraan Irene Carpentier bewegen mee  door het etagedecor dat doet denken aan een wit, stoffig mediterraan huis. Gezien dan vanaf de lelijke kant waar airco’s en afvoeren het stof doen neerslaan.  Met name Dugardin hoeft maar met zingen te beginnen en hij laat Händel tot het hart spreken en het danstheater verbleken. 

Voor je verder leest...

Inmiddels zijn al bijna 300 mensen met een hart voor kunst lid. We groeien snel! Alleen dankzij onze leden kunnen we dit soort verhalen blijven vertellen.

Word ook lid, door HIER te klikken!

Toch is het probleem met Ashes dat het te zeer een sjabloon is van een zich herhalend Vlaamse dansconcept. De voorstellingen van mastodonten Platel, Vandekeybus en ook Cherkaoui beginnen behoorlijk op elkaar te lijken. Koen Augustijnen gebruikte het recept van dans zonder handeling op bewerkte klassieke muziek ook in Bâche (2004) en Import Export (2006) maar hij wist nooit een echt eigen geluid, een unieke klankkleur toe te voegen.  Wordt het  in de Belgische dans niet eens tijd voor wat herrie in de tent? 

Ashes  is vanavond nog te zien tijdens Theaterfestival Boulevard  in Theater aan de Parade Den Bosch. Tournee:  6/10 Tilburg, 10/10 Leeuwarden,  15/10 Utrecht, 17/10 Groningen,  19-20/10 Amsterdam, 27/10 Tiel. Inl:  en voor het festivalprogramma   www.festivalboulevard.nlwww.lesballetscdelab.be 

Elke ochtend ons nieuws in je mailbox?

Wanneer je lid wordt kun je elke dag een update in de mail krijgen, met onze laatste berichten.

Word ook lid, door HIER te klikken!


Al lid? Login
Vorig artikelSoms is de keuken de beste plek voor theater(makers)
Volgend artikelBoogaerdt en VanderSchoot bij een voetbalkantine: de perfecte opmaat voor een woeste nacht
Ingrid van Frankenhuyzen
Ingrid van Frankenhuyzen werkte 11 jaar als journalist (tot 2009) voor NRC Handelsblad. Jarenlang werkte ze bij de radio (NCRV, KRO, NPS) voor zowel kunst- als actualiteitenprogramma’s op Radio 1 als Hier en Nu Achtergronden, Het Geding, Formule 1 en Kunststof. Ze was redacteur, presentator, verslaggever, schrijver en regisseerde documentaires en hoorspelen (als de Odysseia met Ton Lutz). In Frankfurt was ze betrokken bij een groot aantal projecten van de Hessischer Rundfunk. In 2000-2002 was ze commissielid bij de Raad voor Cultuur. Bij de televisie (KRO, NCRV, IDTV) maakte ze programma’s en series over maatschappelijk verantwoord ondernemen, politiek, psychologie, kunst en milieu. Ook schreef ze een (juridisch) handboek: Scheiden voor beginners; De echtscheidingsgids van A tot Z. Ingrid is directeur van Communisenso. Vele Europese en landelijke politici, wethouders en raadsleden, (overheids)managers en CEO’s leerde ze de kneepjes van het communicatievak. Ze is specialist in (online) crisiscommunicatie. Ingrid van Frankenhuyzen is ook artistiek directeur en regisseur van Stichting Zeeproducties c.q. Oh Die Zee / Oh The Sea, dat Oerol-achtige projecten ontwikkelt. Zie www.ohdiezee.nl