Vandaag 6 september waren in de Verenigde Staten alle overheidsgebouwen en financiële instellingen gesloten, want het is Labor Day. Dat in de VS voor de 1ste maandag van september gekozen is om de dag van de arbeid te vieren, ligt eraan dat May Day in de jaren 50 geassocieerd werd met de Sovjet Unie (oftewel het ‘rode gevaar’). De angst voor de ‘commies’ behoort tot het verleden (min of meer) en het Labor Day weekend staat meer nog dan voor de dag van de arbeid, voor het einde van de zomervakantie. Goed voor een lekker lang weekend kamperen, voor de scholen weer beginnen, of om zoals in Seattle, drie dagen achter elkaar uit je bol te gaan bij optredens van obscure maar ook van bekende muzikanten tijdens het jaarlijkse Bumbershoot festival.

Wellicht een destinatie voor volgend jaar?

Het kan moeilijk kiezen zijn, dit jaar stonden er wel 110 verschillende bands en solisten op het programma, van wie de optredens werd verdeeld over zeven podia, zowel binnen als buitenshuis, en dat allemaal voor de eenheidsprijs van $50 per dag ($25 in de voorverkoop). Voor de belangrijkste publiekstrekkers; op zaterdag Old 97’s en Sheryl Crow, op zondag Michael Franti & Spearhead en Jason Mraz en vanavond als afsluiters van het festival Franz Ferdinand en Modest Mouse konden door fikse bijbetaling speciale kaartjes gekocht worden voor de allerbeste plaatsen in het grote Memorial Stadium.

Het allereerste muziek, kunst en straattheater festijn vond in 1971 plaats aan de voet van de Space Needle, op het Seattle Center terrein (beiden overblijfselen van de World Fair van 1962, en niet te verwarren met City Center, downtown). Het heette toen nog ‘Mayor’s Festival’, een veer op de hoed voor de toenmalige burgemeester Wes Owen. Boeing had net veel mensen ontslagen en de stemming in de stad was mineur, dus er moesten ‘brood en spelen’ komen. Het was een feest door en voor het volk, gratis en voor niets, een soort van straatfestijn, een happening. Aanvankelijk deden enkel lokale kunstenaars, muzikanten en komedianten er aan mee, maar na ieder volgend jaar kreeg het festival grotere nationale bekendheid.

Naast de podia voor muzikanten zijn er nog een stuk of tien. Voor ‘stand up comedians’ bijvoorbeeld zijn er drie beschikbaar voor zo’n 20 acts. Ook is er een Literary Arts Stage voor dichters, schrijvers, uitgevers van literaire magazines, waar ook opgetreden wordt door bijvoorbeeld de ‘spoken word performer’ Christian Lander met zijn ‘Stuff White People Like’ en door Zak Smith met ‘We Did Porn’. Op het Performance Podium vertonen theatergroepen hun kunsten, en de leden van het Pacific Northwest Ballet zetten er heel sierlijk hun beste voetjes voor. En in de filmzaal worden tijdens het One Reel Film Festival behalve films van het Seattle International Film Festival talloze korte films vertoont. En ‘last but not least’, net zoals in 1971 voeren ook dit jaar weer de straattheatermakers, jongleurs, en acrobaten hun kunsten op rond de International Fountain.

Ieder jaar sinds 1971 zijn prijsvragen uitgeschreven voor de Bumbershoot poster en voor het ontwerp van de ‘bumbershoot’ oftewel paraplu (bumber is afgeleid van ‘umbrella’ en shoot van (para) chute). Het winnen van de opdracht was en is nog steeds een grote eer. En ook al kreeg het festival pas in 1973 de naam Bumbershoot mee, in 2001 werd het 30-jarige bestaan gevierd met ondermeer een tentoonstelling van alle posters en paraplu’s die in de voorafgaande jaren werden ontworpen. Dit jaar werd evenals vorig jaar de Seattle-Moscow Poster show geëxposeerd.

In 1974 traden  voor het eerst nationale uitvoerende kunstenaars op, en kreeg Bumbershoot met 300,000 bezoekers echt naam buiten de ‘Pacific Northwest’. Toch blijft een gig tijdens Bumbershoot een prestigieus iets, ook voor lokaal talent. Het kan heel wat betekenen een paar sets op één van de podia te mogen spelen. Volgend daarop ben je wel haast verzekerd van optredens in lokale clubs.

Norman Langill, de President en CEO van de huidige One Reel Production Company, ging in de jaren 70 met de door hem opgerichtte groep, de One Reel Vaudeville Show, langs de jaarmarkten in de staat Washington. Hij wist dat elders in het land kaartjes verkocht werden voor evenementen zoals Bumbershoot. Nadat hij in 1980 een plan voorlegde aan de burgemeester namen hij en zijn team, waaronder voormalige nachtclubzangeres Louise ‘Lovely’ DiLenge het roer over. Voortaan werd het Seattle Center terrein afgesloten en was er een toegangspoort voor het publiek. Dat er entree geheven werd bracht met zich mee dat er grote sterren konden worden aangetrokken. De namen van ‘headliners’ zoals Miles Davis, Anni DiFranco en Presidents of the United States of America verschenen op de posters naast die van de gebruikelijke Bumbershoot spelers.

In 1994 verregende het festival volledig en bedroeg het verlies $400,000. Dankzij corporate sponsors die goed zijn voor een derde van het totale budget, en door het verhogen van de toegangskaartjes (in 1994 was de prijs aan de poort nog $7.00 tegenover de $50 van vandaag), heeft het festival het gered. In 2001 kondigde Norman Langill aan dat Bumbershoot in 30 jaar tijd 4.7 miljoen bezoekers had getrokken en dat de totale schuld slechts $3,151 bedroeg.

Tijdens de laatste uurtjes van Bumbershoot 2009 zijn de Black Eyed Peas nog bezig, terwijl van The New Mastersounds, en Mirah net de eerste maten klonken. In de Sky Church van het Experience Music Project (EMP) treedt Champagne Champagne op, en op het Comedy Stage West ligt het publiek slap om de grappen van ‘Cracked Up!. Om 20.00 uur draait ‘I Have Seen The Future’.

Straks gaat iedereen weer naar huis, de grijze dame die zei sinds 1971 geen enkele Bumbershoot te hebben gemist, en de straatmuzikant die zong: ‘Sometimes it rains, sometimes it’s clear, I look forward all year.’

Elke ochtend ons nieuws in je mailbox?

Wanneer je lid wordt kun je elke dag een update in de mail krijgen, met onze laatste berichten.

Word ook lid, door HIER te klikken!


Al lid? Login

Nog twee weken en de zomer is echt voorbij, maar in Amerika begint de herfst morgen al, na Labor Day. Dan kan er worden gedroomd over en uitgezien naar Bumbershoot 2010. Wellicht ook door Nederlanders die kicken op muzikale sterren, Indie bands, stand-up comedy, en een straattheaterfestijn opgevoerd tegen een achtergrond van heuvels en bergen. Vandaar: Tot volgend jaar, in Seattle misschien? 

 

 

 

Voor je verder leest...

Inmiddels zijn al bijna 300 mensen met een hart voor kunst lid. We groeien snel! Alleen dankzij onze leden kunnen we dit soort verhalen blijven vertellen.

Word ook lid, door HIER te klikken!