Door Jacob Haagsma en Rianne van der Molen

 

VLIELAND – Alleen al het korte wandelingetje tussen de twee voornaamste festivallocaties was kostelijk. Het laantje tussen het sportveld en kampeerterrein Stortemelk gaat dwars door het bos, en halverwege stroomt uit een paar nauwelijks verdekt opgestelde luidsprekers een altijd weer wisselende ‘soundscape’.

 

De lol van een goed festival zit hem niet alleen in de programmering, zo leerde de eerste editie van Into The Great Wide Open weer eens. Het simpele feit dat je de boot moet nemen, om je een paar dagen onder te dompelen in de bucolische sfeer van het prachtige Vlieland, is alvast één factor in het succes.

 

En dan, op die prachtig gelegen plekjes, zo tussen bomen en duinen: rondrennende kinders, want het festival werd nadrukkelijk geafficheerd als geschikt voor alle mogelijke generaties. Into the Great Wide Open moest een ontspannen samenzijn worden in de natuur, met vrienden en familie, en dat is precies zoals het voelde. Met slechts een handjevol podia, bij de camping en soms in het dorp, kon het hele programma zonder veel keuzestress doorlopen worden.

 

Het mooie festivalterrein op het sportveld aan de rand van het bos, met knusse eettentjes en een kleurig rad, nodigde uit tot totale ontspanning. Na het noodweer van vrijdag werd het een plek waar groepjes mensen hun kleedjes uitlegden, sommigen dansten en anderen oesters slurpten. Alleen al het rondlopen en rondkijken op de meest knusse festivalwei van het land smaakt definitief naar meer. Nederland is een geweldig festival rijker.

 

En dat zonder winstoogmerk. Het festival, dat de 4000 beschikbare kaarten in een mum van tijd zag wegvliegen, is opgezet door een stel vrienden die net zo veel van Vlieland houden als van muziek. Dat er bij dit vriendenclubje mensen zitten die sleutelposities innemen in de Nederlandse muziekscene (bij concertaanbieder Mojo, popzaal Tivoli, platenlabel Excelsior bijvoorbeeld), heeft de zaak natuurlijk geen kwaad gedaan.

 

Kijk maar naar het gebodene. De films, de beeldende kunst en het kinderprogramma niet te na gesproken, het draaide toch om het muziekprogramma. Daar zat een mooie, duidelijke lijn in, misschien wel iets te duidelijk en te mooi. De geografische positie van Vlieland – noordelijk, al snel ten prooi aan weer en wind, onvoorspelbaar maar oh, wat kan het er fraai zijn – werd weerspiegeld in opmerkelijk veel acts uit de verschillende Noord-Europese landen.

 

Efterklang (Denemarken), Emiliana Torrini (en toch uit IJsland), Loney Dear en Lykke Li uit Zweden: ze maakten muziek die geschapen leek voor de toverachtig mooie omgeving, vol melancholie en minder geijkte instrumentencombinaties. En neem Múm, op de door zware regens geteisterde openingsavond. Terwijl het publiek stortbui na stortbui over zich heen kreeg, deed het IJslandse collectief alsof het heerlijk zomerweer was. Zelden klonken ze zo zonnig. De ene na de andere mooie melodielijn werd uit de hoge hoed getoverd in een magische set, alsof een sprookjesboek op muziek was gezet. Vooraan vertederden de twee zangeressen het publiek met betoverende stemmen en malle dansjes.

Voor je verder leest...

Inmiddels zijn al bijna 300 mensen met een hart voor kunst lid. We groeien snel! Alleen dankzij onze leden kunnen we dit soort verhalen blijven vertellen.

Word ook lid, door HIER te klikken!

 

Vrouwen hadden een belangrijke plek op de podia. In De Bolder, de alleraardigse concertzaal van de camping, deed de frêle Françoiz Breut monden openvallen met prachtig versoberde neo-chansons. Terwijl drummer en gitarist smaakvol begeleidden, zette zij af en toe een plaatje op eer ze haar stem weer deed kwinkeleren, vol ingehouden smeulende erotiek.

 

Zoals het roemruchte festival Oerol, een Waddeneiland verderop, locatietheater kent, zo wil Into The Great Wide Open graag muziekproducties stimuleren die alles met de plek te maken hebben. In de kerk, gelegen aan een prachtig pleintje middenin het dorp, presenteerden vier groepen uit het noorden van het land de vruchten van een verblijf op het eiland, eerder deze zomer. Dat LPG, Audiotransparent, Awkward I en Kim Janssen met hetzelfde soort statige, ijle melancholie voor de dag komen als menige act elders op het festival, zegt wel iets over identiteit: van Vlieland, van het festival, van het noorden.

O, ja: Je hoeft geen lid te zijn om dit te kunnen lezen. We hebben wel leden nodig om dit te kunnen schrijven. Word daarom nu lid.

 

Maar hoera! Leve het contrast! Want af en toe kon er ongegeneerd gebeukt en gefeest worden. Vooral in de Bolder, waar Th’Legendary Shack*shakers voor doorgetripte rockabilly zorgden, Riverboat Gamblers voor punk-energie, Diego’s Umbrella (beste bandnaam van de natgeregende vrijdag) voor feestmuziek met de viool voorop en Wave Pictures voor afgepaste indierock. En op het hoofdterrein was daar ineens, net toen die noordse melancholie en sprookjesesthetiek menigeen iets te veel dreigde te worden, Art Brut: lekker brutale punky pop met een snerende zanger die het hele bandjeswezen lekker grof op de korrel nam.

 

En anders was daar Blaas of Glory, gestoken in extra gevulde leggings met tijger- en zebraprints, een smakelijk tussendoortje. Overal waar dit straatorkest naar toe marcheerde, stond binnen enkele seconden een deinende massa. Hardrockklassiekers zoals ‘Highway To Hell’ en ‘Ace of Spades’ werden uitbundig meegezongen. Vooral bij afsluiter ‘The Final Countdown’ schreeuwde iedereen zich schor.

 

Een mooie fusie tussen hedendaagse popcultuur en Vlielandse folklore was te zien bij Lucky Fonz III, die met smakelijke anekdotes over zijn vele Vlielandse vakanties de lachers op zijn hand kreeg. Ooit boende hij immers de wc’s van Stortemelk schoon. Toen hij het lokale duo Drijfhout het podium op lokte, waren zijn schorre stem en slome tempo’s snel vergeten. Het niet al te moeilijke refrein van zeemanslied ‘Hé Kapitein’ – Hé Kapitein, we nemen nog een borrel… voor we varen gaan – steeg binnen no time uit duizenden schorre keeltjes op.

Elke ochtend ons nieuws in je mailbox?

Wanneer je lid wordt kun je elke dag een update in de mail krijgen, met onze laatste berichten.

Word ook lid, door HIER te klikken!


Al lid? Login

 

En de vierduizend bezoekers namen zich vrijwel unaniem voor: volgend jaar houden we het eerste weekend van september weer vrij. Het festival zou dan best eens een iets bredere opzet kunnen hebben. ,,Ik zie er heus nog wel eens klassiek met een twist staan, of jazz”, zei een programmerend lid van de organiserende vriendengroep. ,,Onze visie is breder dan we op deze eerste editie hebben laten zien.” Dat belooft nog wat.