Door Leo Bankersen 

Een weeshuisfilm zonder sentimentele stoplappen of het cliché van de boosaardige directrice bestaat dat? Jazeker. A Brand New Life, het autobiografisch geïnspireerde regiedebuut van de Koreaans-Franse Ounie Leconte werd gisteravond door de volwassenenjury van het kinderfilmfestival Cinekid bekroond met de Cinekidleeuw. Waarmee niet gezegd is dat we A Brand New Life ook een kinder- of familiefilm moeten noemen, net zomin als we dat etiket ooit op Truffauts Les 400 coups plakten. Het is een volwassen terugblik op de kindertijd, maar wel gemaakt vanuit het perspectief van een negenjarig Koreaans meisje dat grote moeite heeft te aanvaarden wat haar overkomt. 

Adoptiefilms zijn er ook al tamelijk veel, met name documentaires, maar ook hier is A Brand New Life tamelijk uniek omdat het de fase tussen het oude en het nieuwe leven laat zien. Wanneer haar vader haar naar het weeshuis brengt is ze blij en vol verwachting, want ze heeft er zelfs nieuwe kleren voor gekregen. In een kalm tempo en met veel inlevingsvermogen en gevoel voor detail laat Leconte vervolgens zien hoe ongeloof langzaam plaatsmaakt voor ontgoocheling, hoe het meisje gewoonweg weigert te aanvaarden dat haar vader niet terugkomt en hoe ze van de weeromstuit koppig haar mond houdt terwijl lotgenootjes hun best doen bij bezoekende adoptieouders in de smaak te vallen. De nonnen en de directeur die dit huis bestieren doen zo goed mogelijk hun best, maar leuk wordt het nooit in dit niemandsland. 

Wat A Brand New Life, bijzonder maakt is niet alleen de zorgvuldige, behoedzame regie zonder enig effectbejag (muziek klinkt pas op het allerlaatst), maar ook de prachtige hoofdrol van de kleine Kim Saeron en de voortreffelijke fotografie. Het licht van de schrale winterzon weerspiegelt droefheid en hoop. Onvergetelijk mooi is ook hoe A Brand New Life in één enkele scène duidelijk maakt dat het meisje uiteindelijk haar nieuwe leven in Frankrijk weliswaar aanvaardt, maar dat ze nooit, nooit, nooit zal vergeten hoe fijn en veilig het was om achterop de fiets bij vader tegen zijn rug te leunen.