Dit bericht is meer dan een jaar oud, en kan dus inmiddels zijn ingehaald door de tijd.

Door Robbert van Heuven

Het schijnt dat de meeste moorden worden gepleegd door een bekende van het slachtoffer. Misschien omdat hevige liefde en redeloze woede eigenlijk heel dicht bij elkaar liggen? Jochem Stavenuiter en Paul van der Laan van bewegingstheatergroep Bambie, raakten in ieder geval zo gefascineerd door de correlatie tussen liefde en doodslag dat ze er een voorstelling over maakten: Bambie 14: Reconstructie van een liefde. De voorstelling zou enkele jaren geleden al gemaakt worden samen met Marlies Heuer en René van het Hof, maar die samenwerking liep helaas vast. Wel deden ze een vooronderzoek in Frascati 3, waarbij het publiek elke dag de vorderingen van het tweetal kon volgen. De nieuwe voorstelling is, twee jaar later, de uitwerking van dat onderzoek.

Over liefde en doodslag gaat die voorstelling dus, over crime passionel en over moord met voorbedachte rade. En vooral over twee mannen die in een huiskamer uit de jaren ‘20 proberen die gruwelijkheden te reconstrueren. In eerste instantie proberen de twee mannen oude politiefoto’s uit die periode na te spelen. Een gaat in een onmogelijke positie op de grond liggen of in een kast zitten om een lijk na te doen, de ander zet zich er huilend naast. Dat reconstrueren van een misdaad uit liefde neemt vervolgens steeds extremere vormen aan: de mannen proberen de ander over te halen een moord te plegen, of tot een crime passionel te verleiden door een vreemdgaande echtgenote in scène te zetten. Om uiteindelijk gezamenlijk het verhaal van George na te vertellen, die de man van zijn minnares wil omleggen.

Voor je verder leest...

Alleen dankzij onze leden kunnen we dit soort verhalen blijven vertellen.

Word Lid!

Het is altijd een genoegen om Jochem Stavenuiter en Paul van der Laan aan het werk te zien. Prettige bewegers zijn het, met een fijn gevoel voor precisie en een groot gevoel voor humor. En de oprichters van Bambie staan eindelijk weer eens met zijn tweeën op de vloer. In eerdere voorstellingen speelden ze samen met gastspelers en Van der Laan stond in Bambie 13 zelfs niet eens op het podium. Het vertrouwen in elkaar en het plezier dat ze aan elkaars aanwezigheid beleven, geeft de voorstelling een mooie extra laag. Want hoezeer de mannen ook met moord en gruwelijkheden bezig zijn, dat gebeurt altijd vanuit een soort vriendschap of collegialiteit. Zo helpen ze elkaar om een been in een onmogelijke positie in een kastje te vouwen om zo natuurgetrouw mogelijk een rigor mortis na te spelen, of de een rolt de ander liefdevol in een tapijtje en vraagt zorgzaam of het wel gaat als de ander daarbij met een harde bonk zijn hoofd stoot. Die plezierige omgang met elkaar heeft ook een nadeel. Zoals Bambie 13, is ook Bambie 14 weer vooral heel erg geestig en plezierig om naar te kijken. Maar moord en doodslag, zeker vanuit liefde gepleegd, hebben natuurlijk ook een zwarte, schurende kant en die laat Bambie teveel liggen. Is dat heel erg? Nou, nee, het is vooral een gemiste kans om de voorstelling iets meer diepgang te geven. Blijft over een mooi gemaakte, geestige voorstelling over moord en andere gruwelijkheden, maar vooral ook over vriendschap.

 Bambie 14: Reconstructie van een liefde van Bambie (Paul van der Laan en Jochem Stavenuiter), regie: Hans Man in ’t Veld. Gezien 21 november 2009, speelt nog tot en met 26 februari 2010. www.bambie.org.