Door Wijbrand Schaap

Voor iedereen die er niet bij kon zijn, de bouwstenen van de presentatie op NPOX, het jaarlijkse festival ter inspiratie van medewerkers bij de publieke omroepen. Het was best een succes. Soort van. En dit is dan slideshare 1.0. Zelf tekst en beeld combineren en dan in 3,5 minuut voorlezen. Op een catwalk. Met allemaal bobo’s om je heen. 

FOTO BEEN 

Dit ben ik op 19 november 2008. Een jaar geleden dus. Een invalide met een staaf door zijn been in een rolstoel. In die rolstoel zat ik hier vorig jaar ook. Na twee maanden op wielen strompelde ik de deur uit en kwam erachter dat mijn werk niet meer bestond. Het geld was op.

Mijn naam is Wijbrand Schaap, ik was jarenlang toneelrecensent voor het AD, het UN, het RD, de GPD. Mijn ooit zo trouwe opdrachtgever stuurde mij twee boekenbonnen van twaalf euro vijftig als dank voor de vele jaren dat ik trouw mijn interviews, reportages en recensies schreef. Het gaat slecht met de kranten. Geen enkele regionale krant buiten Amsterdam heeft nog een kunstpagina. Dus niemand betaalt nog voor de prachtige interviews en reportages over beeldhouwkunst, boeken of toneelstukken. De freelance kunstjournalisten zijn werkeloos, en als er niet snel wat gebeurt werken ze allemaal voor de vijand. 

Voor je verder leest...

Wij doen ons best om onafhankelijke en volledig professionele journalistiek over de wereld van kunst en cultuur te brengen. Journalistiek die al heel veel mensen waarderen, omdat het op zo weinig plekken nog gebeurt. We kunnen daarmee doorgaan als jij lid wordt of ons steunt met een donatie. Die bijdrage komt ten goede aan de auteur, in dit geval Wijbrand Schaap. Zo kan Cultuurpers blijven bestaan!

Bepaal onderaan zelf hoeveel je wilt bijdragen aan het werk van Wijbrand Schaap.

Was ik boos? 

Ja, en voor een deel ben ik dat nog maar ik heb vrienden. Marc Andreesen bijvoorbeeld. Een goede vriend. In februari van dit zei hij dit: FOTO ANDREESEN
En ik wist dat ik op de goede weg was. 

Het traditionele verdienmodel van de kranten en de omroepen is gebaseerd op schaarste. Niet van nieuws, maar wel van papier en zendtijd. En nu zijn papier en zendtijd ingehaald door bandbreedte en bits per seconde en die zijn zo’n beetje gratis.

Net als het nieuws dat eroverheen reist. Krantenuitgevers gooien hun tafelzilver overboord om niet te zinken, maar vergeten dat het lek in de bodem zit.

Wij journalisten zijn het tafelzilver. Sterker nog: kunstjournalisten zijn het gouden randje van het tafelzilver. Zijn wij overbodig geworden? Heeft niemand meer behoefte aan ons? Je zou het bijna denken. Maar dat is dus niet zo.

FOTO STEVEN COHEN
Kunnen kunstjournalisten geld verdienen? De kranten vinden van niet, maar wij zeggen dus ‘ja’, mits die kunstjournalisten snappen wat hun ding is. En wij weten inmiddels dat dat ding niet dat stukje in de krant is. Wat is ons ding? 

Ons ding is duiding. Wij weten alles van kunst en kunnen daar ook nog eens heel goed over vertellen, omdat we niet anders gewend zijn. Het is nu alleen zaak om die duiding bij jullie te brengen. En dan heb ik het over jullie als omroepmensen en medewerkers, maar ik heb het ook over jullie als gewone mensen die in sommige kunst wel, en in sommige kunst niet geinteresseerd zijn.

FOTO LAOCOON
Natuurlijk heeft u zelf een mening over kunst, maar meningen zijn er al genoeg. Wij zijn die stem van de kenner, van betrokken uitlegger die u overal mee naar toe kunt nemen. Want dat product van ons, die duiding, gaan we dus op alle mogelijke manieren bij u brengen. Een website? Leuk, maar niet het belangrijkste. Een portal? Ja. Een agenda? Ja.
Cameraploegen met hd-apparatuur? We hebben ze, en als we ze niet hebben halen we ze bij onze vrienden. 

12 TECHPLAATJES
1: Want we zijn bovenal een netwerk. We hoeven geen monopolie. 2: We zetten geen hek om internet. 3: U kunt wel een kunstredactie bij ons huren, of vragen voor een talkshow door ons laten voorbereiden. 4: Maar we werken ook samen met uitbureau’s, boekensites, we zitten in uw mobiele telefoon. 5: We gaan niet alles zelf uitvinden, maar gebruiken wat nu nog uitgevonden moet worden. 6: Een jaar geleden had niemand van Twitter gehoord en Posterous was nog niet eens opgericht. 7: Nu hebben wij voor minder dan geen geld al een heel sociaal netwerk opgebouwd met die vindingen. 8: Twee maanden geleden was de Wave van Google nog niet uitgevonden. Nu zijn we aangesloten. 9: Wij zijn, kortom, early adopters, want dat was vroeger ook het unique selling point van de journalist: 10: er als eerste bij zijn en zo snel mogelijk nieuwe vindingen toepassen. 11: Wij zijn de content providers van de nieuwe media en dan is onze specialiteit ook nog eens echte inhoud.

12: We waren uitgestorven. Of liever gezegd, aan het overgewicht van de oude media ten onder gegaan.
LOGO DODObird
En nu hebben we geld, tijd en energie te over om onze grote hartstocht na te jagen. We houden van kunst, en we houden van mensen die nieuwsgierig zijn naar kunst en naar wat de kunstenaar beweegt. We zijn uw outsourced kunstredactie, we schrijven uw recensies, maar we zitten ook in de surface in de salontafel van een galerie. We zijn een app in uw iphone en een laagje in uw augmented reality. 

Over een paar jaar vertellen we u alles over het recept dat uw koelkast u geeft bij de boodschappen die u erin stopt. In ons hoofd zijn we al bezig met web 3.0. Omdat het kan.

U dacht dat we dood waren. Maar dat is dus niet waar. 

DEDODO