Door Leo Bankersen

In een wereld waarin alles digitaal is geworden, is er toch iemand die hardnekkig verzet blijft plegen. Het is de stop-motionanimator. De animatiefilmer die met eindeloos geduld in de weer is met zelfgeknutselde poppen en decors, beeldje voor beeldje met de hand bewogen. Echte, tastbare materialen, daar kan geen computer tegenop, zal hij denken. Stop-motion is animatie met een ziel. Hij heeft gelijk. Zie deze week de adembenemend mooie Roald Dahl verfilming Fantastic Mr. Fox.

 

Is stop-motion stilletjes bezig aan een comeback? Het is vast geen toeval dat op het Amsterdamse Imagine-festival de twee films met de hoogste publiekswaardering – Mary and Max en Fantastic Mr. Fox – allebei stop-motionfilms waren. De Aardman Studio met zijn claymationfilms (waaronder die met Wallace en Gromit) leek een laatste volhouder, maar kreeg vorig jaar versterking van het betoverende Coraline. Dat Tim Burton met Alice in Wonderland voor digitale fantasie koos mag achteraf een vergissing worden genoemd. Zou stop-motionanimatie ook niet het antwoord op het digitale geweld van Avatar kunnen zijn?

Lang verkeerde ik in de veronderstelling dat het afschuwelijk arbeidsintensieve stop-motionprocédé in deze tijd gewoon te duur geworden is. Toch maar even gecontroleerd, en wat blijkt: Fantastic Mr. Fox en Coraline kostten respectievelijk 40 en 60 miljoen dollar. Dat lijkt veel geld, tot je ziet dat de doorsnee computergeanimeerde familiefilm uit de Hollywoodstudio’s al snel het twee- tot drievoudige kost.

Geld is dus niet het probleem, maar wat dan wel. Talent en verbeeldingskracht misschien?

Enhanced by Zemanta