45e #IFFR: Tigercompetitie veelbelovend van start met History’s Future – een razende filosofische achtbaan

Ja, dat was gisteren een mooie start van de Tigercompetitie op het Rotterdams filmfestival. Met een Nederlandse productie nog wel. History’s Future grossiert in sterke, onverwachte beelden die je niet zou verwachten in een film die heet te gaan over het hedendaagse Europa. Een werelddeel dat met veel misbaar naar een onbekende toekomst snelt. Neem bijvoorbeeld die twee kinderen in grote glazen bollen, drijvend op de golven van de geschiedenis. Of de blinde lootjesverkoper op wie onze dolende hoofdpersoon zijn hoop op vestigt.

Leden lezen gewoon door

(Met de betaalknop hieronder word je geen lid, maar koop je steeds losse stukken met een tegoed van onze partner Katalysis. Een echt lidmaatschap van Cultuurpers biedt meer, zoals onbeperkte toegang tot ALLE verhalen (en een nieuwsbrief).)

Die hoofdrolspeler zelf is trouwens ook niet alledaags. Na een beroving en een schop tegen zijn hoofd weet hij niet meer wie hij is. Zijn vrouw herkent hij niet. Hij is de ultieme everyman geworden. Hij is ons allemaal. Hij moet bij nul beginnen. Hij besluit op goed geluk de wereld in te trekken. Hij kan eindigen als zwerver of als zakenman. Het gebeurt allebei, want dit is een film waarbij de verbeelding uit zijn voegen barst, waarbij de poëzie het wint van de logica.

History’s Future is de eerste speelfilm van beeldend kunstenaar Fiona Tan, die het scenario samen met de Britse filmcriticus Jonathan Romney schreef. Een ongewone combinatie die uitdagend heeft uitgepakt, zeker voor wie graag een film ziet die grenzen op durft te zoeken

Ik ga niet beweren dat ik alles precies kan duiden, maar dat neemt niet weg dat die associatieve flow van begin tot eind fascineert. Uitstekend geacteerd en met een rijke visuele verbeeldingskracht, ontroerende melancholie, sterke dramatische en emotionele elementen en intellectuele thema’s. Tegen de achtergrond van rauwe journaalopnamen van rellen in Europese steden (Tan heeft ervaring met documentaires) ontvouwt zich iets dat je het beste een filosofisch filmgedicht kan noemen. Over onze keuzes, over de liefde, over onze identiteit, over meegesleept worden door de gebeurtenissen. Wie zijn wij en waar staan wij in de wereld? De vragen dus, niet de antwoorden. Het enige dat onze man zonder geheugen zich herinnert is een citaat: “De toekomst is een verhaal, verteld door een waanzinnige.”

Deel dit:
[gravityform id="10" title="true" description="true" ajax="true" tabindex="0"]