Tapdanser Savion Glover. Foto: Savion Glover Productions “I don't care about the body, I make music,” zei Savion Glover gisteravond, geleund tegen de deurpost van zijn kleedkamer na afloop van de voorstelling Bare Soundz. Het danspubliek in de Utrechtse Stadsschouwburg had moeite zich de mores van een jazzpubliek eigen te maken. Naarmate het concert vorderde, produceerde het steeds vaker aanmoedigende yels wanneer de drie tapdansers los gingen en de meest spectaculaire percussie, drumpartijen en tapimprovisaties uit hun voeten sloegen. Het bleef een wat wonderlijke combinatie: de zittende menigte die gewoon is in stille aandacht te kijken om na afloop in applaus los te barsten en de drie mannen, die steeds opnieuw naar hoogtepunten en dialogen toewerkten, invielen, dubbelden, elkaar afwisselden en overnamen. Als muzikanten gedoken in hun instrument lokten ze de bijval van het publiek, terwijl ze de ene horde na de andere namen. Bij jazz-concerten, flamenco, pop of hiphop is er altijd...
Je kunt nu inloggen om verder te lezen!
Welkom in het archief van Cultuurpers! Als lid heb je toegang tot alle, meer dan 4000 berichten die we sinds onze oprichting in 2009 hebben geplaatst!
(Recente berichten (jonger dan drie maanden) zijn voor iedereen te lezen, dankzij onze leden!)
Word lid, of log hieronder in:
