Het indrukwekkendst is het moment waarop het orkest zwijgt en Romeo wanhopig de witte wand tracht te bestormen waarachter zijn liefje Julia is verdwenen. Keer op keer rent hij tegen de steile helling op, om telkens weer verslagen naar beneden te glijden. Zijn wilde sprongen en gedraaf doen zijn zwarte jaspanden hoog opfladderen, als was hij een aangeschoten vogel in doodsstrijd. Je hoort enkel het doffe dreunen van zijn voeten, het gepiep waarmee deze over de balletvloer schuren en zijn steeds zwaardere gehijg. Letterlijk adembenemend – zowel voor danser James Stout als voor het publiek. Met haar productie van Roméo et Juliette van Hector Berlioz bewijst choreograaf-regisseur Sasha Waltz dat het mogelijk is een overtuigende synthese te bereiken tussen opera en ballet. Franse opera’s zijn voor ons vaak onverteerbaar vanwege de ellenlange balletmuzieken die de handeling ophouden en regisseurs tot wanhoop drijven. Hoe deze ‘loze’ tijd nu weer in te vullen? Waltz kantelt dit beeld in zijn ...
Je kunt nu inloggen om verder te lezen!
Welkom in het archief van Cultuurpers! Als lid heb je toegang tot alle, meer dan 4000 berichten die we sinds onze oprichting in 2009 hebben geplaatst!
(Recente berichten (jonger dan drie maanden) zijn voor iedereen te lezen, dankzij onze leden!)
Word lid, of log hieronder in:
