In de wereld van voor corona zou Garin Nugroho het Holland Festival openen met zijn voorstelling The Planet - A Lament. Het zou zonder twijfel een even indrukwekkende ervaring zijn geweest als zijn Setan Jawa die in 2017 werd opgevoerd. We zouden betoverd worden door zijn dansers en gelouterd door het verhaal. In de gestripte online versie van het Holland Festival is Nugroho gelukkig nog wel aanwezig. Niet lijfelijk, maar wel met zijn adembenemend mooie Memories of my Body. De film die Indonesië had ingestuurd voor de Oscars van 2020, die het festival van Venetië opende en terecht vele prijzen won. Opvallend, want de film was niet bepaald populair in het land van herkomst. Door de verbeelding van genderfluïditeit en een LGBTQI+ thema was het na heftige protesten nog maar in 3 bioscopen te zien. En kreeg Nugroho doodsbedreigingen. Niet voor het eerst, trouwens. Zijn film over radicaliserende jeugd in Indonesië kon ook al op heftige reacties rekenen. Wat is precies de kracht van Garin Nu...
Je kunt nu inloggen om verder te lezen!
Welkom in het archief van Cultuurpers! Als lid heb je toegang tot alle, meer dan 4000 berichten die we sinds onze oprichting in 2009 hebben geplaatst!
(Recente berichten (jonger dan drie maanden) zijn voor iedereen te lezen, dankzij onze leden!)
Word lid, of log hieronder in:
