De beste manier om een boek te bewerken is er een vertelvoorstelling van te maken. Zulk theater, waarin de spelers zich losjes op de zaal richten en het verhaal als verhaal brengen, zag ik vaak in mijn jaren als jeugdtheaterrecensent. Vrijwel altijd goed en het jonge publiek genoot. Ik vroeg mij af waarom dit soort gretig theater zo weinig voor een volwassen publiek wordt gemaakt, zelfs vorige week nog in een podcast-interview met Moniek Merkx, die dat genre zo’n beetje uitvond. Gisteren zag ik dan eindelijk ‘Weg met Eddy Bellegueule’, de theaterhit van het vorige, gebroken en verwoeste theaterseizoen, en zag dat de makers daarvan de kloof tussen jongeren- en grotemensentheater moeiteloos hadden overbrugd. De voorstelling is een nineties grungeconcert met briljante acteurs en een intense beeldregie van rising star Eline Arbo. Veel lof Niet heel veel mensen hebben tot gisteren ‘Weg met Eddy Bellegueule’ kunnen zien, want het speelde in kleine zalen en toen kwam Corona. De mensen die het...
Je kunt nu inloggen om verder te lezen!
Welkom in het archief van Cultuurpers! Als lid heb je toegang tot alle, meer dan 4000 berichten die we sinds onze oprichting in 2009 hebben geplaatst!
(Recente berichten (jonger dan drie maanden) zijn voor iedereen te lezen, dankzij onze leden!)
Word lid, of log hieronder in:
