Het moest feest worden, want er is al genoeg geschreeuwd en geklaagd en het helpt toch niks. Na een jaar waarin vooral de theatersector de harde hand van Mark Ruttes blije crisisbeleid voelde moesten er toch weer prijzen worden uitgereikt. De toch al niet zo enorm grote crème de la crème van de Nederlandse theaterwereld kwam dus weer bij elkaar voor het gala in de Amsterdamse Stadsschouwburg. Het was een dappere poging tot optimisme, terwijl in de wandelgangen ook weer even bleek dat het geen koek en ei is binnen de sector.
Altijd is er wel gedoe over wie wel of niet moet winnen. Het was bijvoorbeeld jarenlang een vast ritueel onder onze topactrices, om te verzuchten dat de 'Theo d'Or, de prijs voor de beste hoofdrol toch wel weer naar Ariane Schluter zou gaan. Nu heeft Mevrouw Schluter de gouden plak inderdaad best vaak gewonnen, maar om haar nu tot de Serena Williams van het vaderlandse theater uit te roepen, gaat wat ver. We weten genoeg om ook dit keer de mensen die bezwaar maken ...
Je kunt nu inloggen om verder te lezen!
Welkom in het archief van Cultuurpers! Als lid heb je toegang tot alle, meer dan 4000 berichten die we sinds onze oprichting in 2009 hebben geplaatst!
(Recente berichten (jonger dan drie maanden) zijn voor iedereen te lezen, dankzij onze leden!)
Word lid, of log hieronder in:
