‘Iris Hannema schrijft als een vent’, schreef ik een paar jaar geleden in een recensie over haar Het bitterzoete paradijs (2016). Daar zou je nu niet mee wegkomen. Ik bedoelde eigenlijk te zeggen: Iris Hannema schrijft stevige, beeldrijke, onafhankelijke én kritische teksten die je zelden bij vrouwelijke én mannelijke reisjournalisten tegenkomt. Waarom dat zo is, vertel ik straks.
'Opsodemieteren'
Typische Hannema-zinnen zijn: ‘Zo monnik, en nou opsodemieteren met je zogenaamde stofdoekje.’ (Ove...
You can now log in to continue reading!
Welcome to the Culture Press archive! As a member, you have access to all, over 4,000 posts we have made since our inception in 2009!
(Recent posts (less than three months old) are available for all to read, thanks to our members!)
Become a member, or log in below:
You must be logged in to post a comment.