Aller au contenu

Wopke à Thialf ou Laura à Frascati. Qui m'expliquera la différence ?

Wopke Hoekstra, aspirant patron des Pays-Bas, se tenait la semaine dernière sur la glace d'une patinoire fermée à tous sauf à Sven Kramer. À cause de Corona. Le leader de l'ADC a essuyé une tempête de critiques justifiées. Après Grapperhaus, le deuxième haut dirigeant du pays qui pense que ses propres règles ne s'appliquent qu'aux autres.

Afgelopen week speelde Laura van Dolron, een door mij zeer gewaardeerde stand-up filosofe, een aantal voorstellingen voor twee professionele personen in Frascati. De kranten – die ervoor waren uitgenodigd – schreven er enthousiast over. Het kon, zo las ik in de Volkskrant, omdat het precies past binnen de regels van wat kan en wat niet kan, qua contact tussen professionals.

Waarom snijdt mij dit zo hard? Is het jaloezie? Is het de FOMO die er nu voor zorgt dat ik er ook graag bij had willen zijn om van dit exclusieve dingetje deelgenoot te zijn? Misschien. Maar harder steekt het me dat dit door de collega’s beschreven wordt als een mooi fenomeen van theater dat de randen opzoekt.

Solidarité

Laat ik voorop stellen: van Laura kan ik het me voorstellen. Die wil spelen, hoe en waar ze ook kan, dus als ze daarvoor de regels een heel klein beetje naar haar hand zet: slim. Dat anderen daar niet opkomen. Solidair is het natuurlijk niet. Wél spelen voor publiek terwijl duizenden collega’s gestrand zijn. Maar daarmee is het dus ook een beetje – zo niet volledig – een schaalmodel van wat Wopke deed in verkiezingsroes: een persmomentje halen op een ijsbaan waar vele mensen naar smachten, zeker nu de weergoden hebben laten zien dat ze liever dertig graden boven nul, dan dertig graden onder nul doen.

Neem ik het de journalistieke collega’s kwalijk? Zeker wel. Ik weet niet of er pers was uitgenodigd voor Wopke, maar Laura had zeker pers uitgenodigd. De collega’s voegden zich ogenblikkelijk in hun rol van recensent, want dat is wat je doet als je in een theater wordt uitgenodigd. De collega’s deden dat ook toen ze werden uitgenodigd voor voorstellingen die maar door hoogstens een 200-tal toeschouwers tijdens de hele speelperiode zouden kunnen worden gezien. Geen woord over de absurditeit van dat gegeven.

Repas trois étoiles

Hoeveel mensen sluit je daarmee buiten? Natuurlijk is het de taak van ons, journalisten, om het publiek op de hoogte te stellen van unieke gebeurtenissen, en dat geldt al helemaal voor kunstgebeurtenissen. Maar die dertigpersonenvoorstellingen hebben niets te betekenen voor het lezerspubliek omdat de kans – of de wil – om erbij te zijn vrijwel nihil is. Laat staan een tweepersoonsvoorstelling. Dan ben je toch de reisjournalist die zich in een full service tropisch resort de driesterrenmaaltijden laat welgevallen die de organisatie voor je regelde, en die je lezer nooit zal proeven.

Het ergste resultaat vind ik dat met zulke acties de journalist zich volledig exclusief maakt, of ermee akkoord gaat dat hij in een exclusieve zaak wordt betrokken. Waar lezers niets aan hebben, omdat de kans om hetzelfde mee te maken uitgesloten is.

Saint Jutte

Misschien kan, ter compensatie, Laura van Dolron een compensatievoorstelling doen, voor alle collega-artiesten en toeschouwers die er nu niet bij konden zijn. Misschien een datum prikken? Als wij, net als de koeien, weer kunnen dansen?

Een locatie die ruim genoeg is, hebben we al: Thialf.

Wijbrand Schaap

Journaliste culturel depuis 1996. A travaillé comme critique de théâtre, chroniqueur et reporter pour Algemeen Dagblad, Utrechts Nieuwsblad, Rotterdams Dagblad, Parool et des journaux régionaux par l'intermédiaire d'Associated Press Services. Interviews pour TheaterMaker, Theatererkrant Magazine, Ons Erfdeel, Boekman. Auteur de podcasts, il aime expérimenter les nouveaux médias. Culture Press est l'enfant que j'ai mis au monde en 2009. Partenaire de vie de Suzanne Brink Colocataire d'Edje, Fonzie et Rufus. Cherche et trouve-moi sur Mastodon.Voir les messages de l'auteur

Adhésion privée (mois)
5€ / Maand
Pour les personnes physiques et les travailleurs indépendants.
Pas de bannières gênantes
Une lettre d'information spéciale
Propre compte mastodonte
Accès à nos archives
Petite adhésion (mois)
18€ / Maand
Pour les institutions culturelles dont le chiffre d'affaires/subvention est inférieur à 250 000 € par an.
Pas de bannières gênantes
Un bulletin d'information premium
Tous nos podcasts
Ton propre compte Mastodon
Accès aux archives
Publie toi-même des communiqués de presse
Une attention particulière dans la couverture médiatique
Adhésion importante (mois)
36€ / Maand
Pour les institutions culturelles dont le chiffre d'affaires/subvention est supérieur à 250 000 € par an.
Pas de bannières gênantes
Une lettre d'information spéciale
Ton propre compte Mastodon
Accès aux archives
Partager les communiqués de presse avec notre public
Une attention particulière dans la couverture médiatique
Bulletin d'information Premium (substack)
5 abonnements d'essai
Tous nos podcasts

Les paiements sont effectués via iDeal, Paypal, carte de crédit, Bancontact ou prélèvement automatique. Si tu préfères payer manuellement, sur la base d'une facture établie à l'avance, nous facturons des frais administratifs de 10€

*Uniquement pour l'adhésion annuelle ou après 12 paiements mensuels

fr_FRFrançais