In de Amsterdamse Brakke Grond opende gisteren het Dancing on the Edge festival (DOTE) met een avond die gelijk toonde wat de spanbreedte is. De eerste voorstelling, Blank, ging een directe relatie aan met het publiek. In de tweede, en officiële openingsvoorstelling, Plastic, ging het meer over de dynamiek tussen de performers onderling en met de soundscape. Met haar openingsspeech belichtte directeur Natasja van ’t Westende dat het festival een urgentie heeft als nooit tevoren. Ondertitel van DOTE is urgent artistic dialogues with the Middle East. De beelden van vluchtelingen zijn niet uit het nieuws te slaan. Onze werelden zijn met elkaar verbonden, of we dat nou willen of niet. Artistieke dialoog is belangrijk, omdat kunst bruggen kan slaan. DOTE wil een persoonlijk perspectief bieden op het Midden Oosten via theater. Hoe persoonlijk het voor de makers kan zijn blijkt uit het feit dat een deel van de performers geen uitreisvisum krijgt. We horen tijdens de openingsrede niet of dat...
Je kunt nu inloggen om verder te lezen!
Welkom in het archief van Cultuurpers! Als lid heb je toegang tot alle, meer dan 4000 berichten die we sinds onze oprichting in 2009 hebben geplaatst!
(Recente berichten (jonger dan drie maanden) zijn voor iedereen te lezen, dankzij onze leden!)
Word lid, of log hieronder in:
