‘Je handen kan je toch niet stoppen, dus ik zal altijd wel dingen blijven maken. Maar ik ben niet alleen kunstenaar pur sang, ik wil ook blijven communiceren.’ Chantal van Heeswijk is kunstenaar. Ze had een bomvolle agenda, tot halverwege maart. ‘Ik ben altijd op veel manieren bezig. Maar dat is bijna altijd werk waarbij veel mensen bij aanwezig zijn. Dat kan nu dus niet meer. Het autonome werk verkoopt nog wel, maar niet zoveel dat ik ervan kan leven. Misschien na mijn dood, maar daar heb ik niet zoveel aan.’

Beste lezer: Donaties zijn welkom!
Avatar Je kunt dit verhaal gratis lezen. Dat kan dankzij donaties van lezers. Je mag helemaal zelf bepalen wat dit verhaal je waard is.
Beloon de schrijver!

Waardeer dit verhaal!

We maken je donatie rechtstreeks aan de auteur over!
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

In de vertelt Chantal over het plan dat ze opvatte om toch nog iets ‘terug te geven’: Troostramen. Iets waarbij we niet moeten denken aan een hipsterhapje, maar letterlijk: beschilderde en beschreven ramen van verzorgingstehuizen waar ouderen nu vast zitten vanwege de intelligente . Ze bedacht dat idee omdat ze behalve enorm veel creativiteit, ook nog een bijzondere gave heeft. Ze kan even snel in spiegelbeeld als gewoon. Vroeger gebruikte ze dat om leraren mee te pesten, nu maakt ze er mensen gelukkig mee.

Dit podcastproject is het enige dat we nu kunnen doen, nu al onze inkomsten zijn weggevallen. Wil je dit project steunen: word lid. Of doneer ruimhartig.

Scroll naar top