Podcast in tijden van cultuurperscorona (14): De troostramen van Chantal van Heeswijk.

‘Je handen kan je toch niet stoppen, dus ik zal altijd wel dingen blijven maken. Maar ik ben niet alleen kunstenaar pur sang, ik wil ook blijven communiceren.’ Chantal van Heeswijk is kunstenaar. Ze had een bomvolle agenda, tot halverwege maart. ‘Ik ben altijd op veel manieren bezig. Maar dat is bijna altijd werk waarbij veel mensen bij aanwezig zijn. Dat kan nu dus niet meer. Het autonome werk verkoopt nog wel, maar niet zoveel dat ik ervan kan leven. Misschien na mijn dood, maar daar heb ik niet zoveel aan.’

Beste lezer: Donaties zijn welkom!
Avatar Dankzij donaties van lezers kan ik mijn verhaal kwijt op deze site. Je kunt helemaal zelf bepalen wat dit verhaal je waard is.
Doneer hier

Waardeer dit verhaal!

We maken je donatie rechtstreeks aan de auteur over!
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

In de podcast vertelt Chantal over het plan dat ze opvatte om toch nog iets ‘terug te geven’: Troostramen. Iets waarbij we niet moeten denken aan een hipsterhapje, maar letterlijk: beschilderde en beschreven ramen van verzorgingstehuizen waar ouderen nu vast zitten vanwege de intelligente lockdown. Ze bedacht dat idee omdat ze behalve enorm veel creativiteit, ook nog een bijzondere gave heeft. Ze kan even snel in spiegelbeeld schrijven als gewoon. Vroeger gebruikte ze dat om leraren mee te pesten, nu maakt ze er mensen gelukkig mee.

Dit podcastproject is het enige dat we nu kunnen doen, nu al onze inkomsten zijn weggevallen. Wil je dit project steunen: word lid. Of doneer ruimhartig.

Nog steeds. Waardeer de auteur!
Onafhankelijke cultuurjournalistiek is nog steeds nodig. Wij doen het al elf jaar, met succes, dankzij donaties! Bepaal dus zelf wat dit verhaal je waard is en doneer!

Waardeer dit verhaal!

We maken je donatie rechtstreeks aan de auteur over!
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.
Scroll naar top