Niet veel regisseurs zijn heel jong al heel iconisch geworden. Chantal Akerman was dat, zowel voor de experimentele film, als voor de feministische. In 1975 brak ze door met Jeanne Dielman, 23 Quai du Commerce, 1080 Bruxelles, een film die even ontregelend als ingetogen is. Het is haar belangrijkste werk, en ook haar meest radicale. De protagoniste leidt een bestaan van kalme herhaling, ze kookt, ze maakt schoon en ze ontvangt heren in haar huis. Iedere dag stipt tussen 5 en half 6. Ze zorgt voor haar zoon. Alles is geordend, er is geen reden of ruimte voor improvisatie. De film volgt drie dagen in haar leven, waarin haar bestaan langzaam begint te ontrafelen, tot het punt waarop ze een klant vermoordt. Het radicale zit ‘m niet eens zo zeer in de moord, als wel in de manier waarop we de vrouw volgen. Als ze na een klant een douche neemt, gebeurt dat in real time. Met een washandje en een stukje zeep. De aardappeltjes koken in een geëmailleerd pannetje, je vermoedt dat de pannenlappen n...
Je kunt nu inloggen om verder te lezen!
Welkom in het archief van Cultuurpers! Als lid heb je toegang tot alle, meer dan 4000 berichten die we sinds onze oprichting in 2009 hebben geplaatst!
(Recente berichten (jonger dan drie maanden) zijn voor iedereen te lezen, dankzij onze leden!)
Word lid, of log hieronder in:
