Aller au contenu

Ceci n'est pas une critique de l'ouverture du Holland Festival (HF16).

Tu peux donc t'approcher trop près d'une œuvre d'art. Je ne sais même pas si cela s'applique vraiment aux peintures, que des fumées toxiques peuvent s'en élever, comme certains le prétendent, mais cela s'applique certainement à l'art théâtral. Lors de l'ouverture du Holland Festival 2016, j'étais assise au premier rang du Stadsschouwburg d'Amsterdam. Normalement, ce n'est déjà pas le meilleur endroit pour ceux qui veulent garder un peu de vue d'ensemble sur ce qui se passe sur scène. À l'occasion de "Die Stunde da wir nichts voneinander wussten", la scène avait également été surélevée d'un demi-mètre, ce qui signifie que j'ai passé environ les quatre cinquièmes du temps à regarder la tête des acteurs rebondir au-dessus d'un rail lumineux.

Ik kan u dus geen recensie bieden van de opening, behalve dat deze – door twee hoog aangeschreven Estlandse regisseurs met 52 Duitse acteurs, dansers en zangers gemaakte – bewerking van Peter Handkes tekstloze klassieker uit 1992 op mij wel erg ‘katholiek’ overkwam. De prachtige, Gregoriaans aandoende koorzang door verdekt in de zaal opgestelde zangers zal daar wel debet aan zijn geweest (*****)(!), maar ook het nogal carnavaleske karakter van het spel van de acteurs(*)(?!).

Daar wreekte zich hun nabijheid ook. Ik zag hun hoofden van heel dichtbij en die hoofden waren er duidelijk op uit om de laatste rij van het derde balkon mee te laten genieten van de innerlijke roerselen van hun personages. De hoofden die voor mij langs trokken waren dus nogal aan het overacteren: rollende ogen, geweldige grimassen, en grote gebaren. Daarmee werd het een avondje pantomime voor beginners.

Het oorspronkelijke stuk van Handke beoogt een illusie te geven van een gewoon stadsplein, waar de werkelijkheid gescript is. De voorstelling die ik meemaakte gaf me het gevoel dat ik een en ander vanonder een putdeksel mee kon maken. Niet echt blij makend dus.

Was het voor iedereen zo erg? Ik denk van niet. Na afloop heb ik me onder het publiek begeven om de meningen te peilen, en die waren over het algemeen redelijk positief (***). Zeker als je op het eerste balkon van de Amsterdamse Stadsschouwburg zat, zo ter hoogte van de koninklijke loge met Willem Alexander en Maxima erin, had je precies het ingekaderde overzicht dat deze voorstelling vereist (****). Zat je op de zijbalkons, werd je afgeleid door de acteurs die na elke van-links-naar-rechts-overgang zich razendsnel moesten omkleden en omschminken voor weer een volgende overtocht als een ander van de vierhonderd personages (**). Zat je dus op een van de eerste vier rijen, zag je alleen die hoofden voorbijstuiteren (*).

Ik denk dat door deze omstandigheden ongeveer een kwart van de ruim 900 genodigden maar een half geslaagde opening heeft gehad, en dit allemaal door technische en productionele toestanden, die de festivalorganisatie voor een vrijwel onmogelijke taak hadden gesteld.

Dit stuk was het best tot zijn recht gekomen in de Rabozaal van de Stadsschouwburg. Daar helt de tribune voldoende om iedereen goed zicht te geven, zeker ook wanneer het toneel een halve meter verhoogd moet worden vanwege de draaischijf die voor het decor nodig is. Alleen: de Rabozaal heeft onvoldoende capaciteit voor alle gasten die je bij zo’n koninklijke opening moet uitnodigen. De enige andere Amsterdamse theaterzaal die genoeg capaciteit heeft, Carré, heeft dan weer zo’n hoog toneel van zichzelf dat de stoelen in de stalles niet hadden kunnen worden verkocht. Vandaar dit compromis. Waarschijnlijk. Al zullen we het nooit helemaal zeker weten.

Laten we hopen dat bezoekers van de resterende voorstellingen van deze serie niet op die eerste vier rijen worden geplaatst. Het scheelt ze een paar nekspieren en een bedorven humeur.

Bon à savoir
Die Stunde da wir nichts voneinander wussten door Thalia Theater Hamburg. Bijgewoond: 4 juni 2016, Stadsschouwburg Amsterdam, rij 2. Nog te zien (mits vanaf een stoel verder dan rij 5): zondag 5 juni en maandag 6 juni, 20:00 uur. Informations.

Wijbrand Schaap

Journaliste culturel depuis 1996. A travaillé comme critique de théâtre, chroniqueur et reporter pour Algemeen Dagblad, Utrechts Nieuwsblad, Rotterdams Dagblad, Parool et des journaux régionaux par l'intermédiaire d'Associated Press Services. Interviews pour TheaterMaker, Theatererkrant Magazine, Ons Erfdeel, Boekman. Auteur de podcasts, il aime expérimenter les nouveaux médias. Culture Press est l'enfant que j'ai mis au monde en 2009. Partenaire de vie de Suzanne Brink Colocataire d'Edje, Fonzie et Rufus. Cherche et trouve-moi sur Mastodon.Voir les messages de l'auteur

Adhésion privée (mois)
5€ / Maand
Pour les personnes physiques et les travailleurs indépendants.
Pas de bannières gênantes
Une lettre d'information spéciale
Propre compte mastodonte
Accès à nos archives
Petite adhésion (mois)
18€ / Maand
Pour les institutions culturelles dont le chiffre d'affaires/subvention est inférieur à 250 000 € par an.
Pas de bannières gênantes
Un bulletin d'information premium
Tous nos podcasts
Ton propre compte Mastodon
Accès aux archives
Publie toi-même des communiqués de presse
Une attention particulière dans la couverture médiatique
Adhésion importante (mois)
36€ / Maand
Pour les institutions culturelles dont le chiffre d'affaires/subvention est supérieur à 250 000 € par an.
Pas de bannières gênantes
Une lettre d'information spéciale
Ton propre compte Mastodon
Accès aux archives
Partager les communiqués de presse avec notre public
Une attention particulière dans la couverture médiatique
Bulletin d'information Premium (substack)
5 abonnements d'essai
Tous nos podcasts

Les paiements sont effectués via iDeal, Paypal, carte de crédit, Bancontact ou prélèvement automatique. Si tu préfères payer manuellement, sur la base d'une facture établie à l'avance, nous facturons des frais administratifs de 10€

*Uniquement pour l'adhésion annuelle ou après 12 paiements mensuels

fr_FRFrançais