Nog voor de slotnoten van Benvenuto Cellini geklonken hadden, barstte het publiek gisteravond (12 mei) uit in luid gejoel en gejuich. Het team van Monty Python-regisseur Terry Gilliam heeft dan ook alles uit de kast getrokken om deze eerste opera van Hector Berlioz tot een onvergetelijke ervaring te maken. Dat zijn dadaëske enscenering herinneringen oproept aan de grap-en-grol-aanpak van het volkse Theater van de Lach, bleek voor de goed opgeleide bezoekers van De Nationale Opera geen bezwaar. De productie lijkt zo vooral een staaltje épater le bourgeois. Het overweldigende applaus evenaarde bijkans de overmaat aan decibellen die het Rotterdams Philharmonisch Orkest en het Koor van de Nationale Opera bijwijlen produceerden, in weerwil van de door dirigent Mark Elder beloofde lichtheid en transparantie. De (te) vele massascènes waren oorverdovend. Mede door de matige akoestiek van de Stopera ontstond een vervormde, blikkerige klank; het was alsof al dat muzikale geweld door te kleine lu...
Je kunt nu inloggen om verder te lezen!
Welkom in het archief van Cultuurpers! Als lid heb je toegang tot alle, meer dan 4000 berichten die we sinds onze oprichting in 2009 hebben geplaatst!
(Recente berichten (jonger dan drie maanden) zijn voor iedereen te lezen, dankzij onze leden!)
Word lid, of log hieronder in:
