Het is de eerste massascène in Wagners Ring: Siegfried voert Brünnhilde naar de Gibichungenburcht en Hagen roept al zijn mannen bijeen. Vanaf het zijtoneel klinkt letterlijk oorverdovend hoorngeschal, maar dirigent Ed Spanjaard laat doorspelen. En terecht: in het orkest slaat een vonk over. Het hele toneel is in een oogwenk gevuld en het koor zwelt in kracht aan, luider en luider, alsmaar luider, tot de extatische apotheose:
Gross Glück und Heil lacht nun dem Rhein Terwijl het koor van links naar rechts beweegt, kijkt regisseur Antony McDonald geamuseerd toe, maar zijn assistent Richard Jones ziet dat de choreografie van de massa nog niet helemaal perfect is. Hij rent richting het toneel, schuift wat en steekt dan zijn duim omhoog. Ondertussen maken technici en belichters aantekeningen, dramaturge Helen Cooper knijpt in een flesje water en praat met intendant Guus Mostart die na deze productie afscheid neemt van de Reisopera. Hier gebeurt iets, maar wat? De spanning is voelbaar, maar ...
Je kunt nu inloggen om verder te lezen!
Welkom in het archief van Cultuurpers! Als lid heb je toegang tot alle, meer dan 4000 berichten die we sinds onze oprichting in 2009 hebben geplaatst!
(Recente berichten (jonger dan drie maanden) zijn voor iedereen te lezen, dankzij onze leden!)
Word lid, of log hieronder in:
