Na ruim vier uur gebeurt het dan toch: emotie. Het vrije Zwitserland baadt in een gouden zonlicht en het koor zwelt aan over de mooiste orkestklanken die Rossini componeerde. Onwereldse klanken, die weinig van doen hebben met de bekendste klanken uit Guillaume Tell – de galoppade uit de ouverture. In de voorafgaande vier uren is er misschien wel een hoop gebeurd, maar zelfs de beroemde scène waarin Tell een appel van het hoofd van zijn zoontje moet schieten is geen dramatisch hoogtepunt. Hoofdschuldige daarvoor is Rossini zelf, die een grand opera in Franse stijl componeerde, maar op de lengte na jammerlijk faalde. Zo komt de handeling van de ruim zeventig minuten eerste akte pas na een uur min of meer op gang, en ontbreekt aan het grote liefdesduet in de tweede akte het meest essentiële ingrediënt: passie. Een opera over Zwitserland sexy maken, het is ook niet te doen. Geen wonder dat nog voor de première in 1829 er al volop geknipt werd in de partituur, niet omdat de muziek niet mooi...
Je kunt nu inloggen om verder te lezen!
Welkom in het archief van Cultuurpers! Als lid heb je toegang tot alle, meer dan 4000 berichten die we sinds onze oprichting in 2009 hebben geplaatst!
(Recente berichten (jonger dan drie maanden) zijn voor iedereen te lezen, dankzij onze leden!)
Word lid, of log hieronder in:
