Laten we het eens over borsten (m/v) hebben. Of, als dat iets te confronterend is: de neiging van jonge aanstormende acteertalenten om op het toneel uit de kleren te gaan. En vervolgens iets met sapjes te doen. Van fruit meestal, of gewoon water, of olie en glittertjes. Op festival Boulevard had ik gisteren voor de derde keer in een week vanaf rij twee uitzicht op redelijk strak in het vel zittend jonge-mensenvlees. Eerst bij de openingsvoorstelling, waar vooral de magerheid van de lijven in Tuin der Lusten opviel, later in de nogal leeghoofdige Vlaamse versie van A Winter’s Tale, en donderdag 11 augustus bij Bacchanten, een best geslaagde visie op Euripides’ 2500 jaar oude klassieker over extase. Kwetsbaarheid Er viel mij iets op aan die naaktheid. Ooit waren blote borsten op het toneel een teken van kwetsbaarheid, eerder dan van erotiek. De borsten die deze week getoond werden waren behalve welgevormd veel meer een teken van kracht, van agressie zelfs, en van afstand. Niet per se aan...
Je kunt nu inloggen om verder te lezen!
Welkom in het archief van Cultuurpers! Als lid heb je toegang tot alle, meer dan 4000 berichten die we sinds onze oprichting in 2009 hebben geplaatst!
(Recente berichten (jonger dan drie maanden) zijn voor iedereen te lezen, dankzij onze leden!)
Word lid, of log hieronder in:
