Een van de wonderlijkste succesprogramma's op de Nederlandse radio is Radio Kunststof. Elke doordeweekse dag op Radio 1, tussen zeven en acht uur, trekt het bizar veel luisteraars, zeker voor dat tijdstip. En al helemaal voor een kunstprogramma. Op tv is dan DWDD, dat op zijn publieke omroeps ook kunstprogramma heet, maar dan met Matthijs van Nieuwkerk en miljoenen kijkers. Hoe komt Radio Kunststof dan aan zijn honderdduizenden luisteraars? Is het de oergezellige toon van Petra Possel, het samenzweerderige lachje van Jellie Brouwer of het ouderwets Freudiaanse 'tell me about your mother'-getrek van Frénk van der Linden? Mogelijk, maar het heeft vooral te maken met de plek waar de luisteraars zich bevinden: in hun auto, op weg naar cabaret, concert of toneel. Of vergadering. Wéér Bowie?! Praatprogramma's zijn in de auto ideaal, en doen het beter dan muziek, zeker als je met meer mensen in de auto zit. Sterker nog: uit eigen ervaring weet ik dat onderweg gekibbel kan ontstaan over muziek...
Je kunt nu inloggen om verder te lezen!
Welkom in het archief van Cultuurpers! Als lid heb je toegang tot alle, meer dan 4000 berichten die we sinds onze oprichting in 2009 hebben geplaatst!
(Recente berichten (jonger dan drie maanden) zijn voor iedereen te lezen, dankzij onze leden!)
Word lid, of log hieronder in:
