Onlangs vestigde de Amerikaanse geopoliticus Joseph Nye1 nog eens de aandacht op het feit dat de transnationale cultuur een van de grote krachten van het Europese project is. Voor wie de Europese Unie van buitenaf bekijkt, is die gemeenschappelijke cultuur evident, maar wij, burgers van de Unie, zijn ons er steeds minder van bewust. Bovendien hebben we de neiging om die gedeelde cultuur te negeren. Dat verhindert ons om samen vooruit te kijken, terwijl we nu meer dan ooit tevoren behoefte hebben aan Europese eenheid, want alleen zo kunnen we onszelf de middelen toe-eigenen om ons lot in eigen handen te nemen en het niet langer alleen maar te ondergaan. Er is geen twijfel over mogelijk dat de oprichting van de vele ministeries van Cultuur na de Tweede Wereldoorlog, en vooral die in de afgelopen decennia, de specifieke kenmerken van onze nationale culturen in de verf heeft gezet en ons gemeenschappelijke culturele erfgoed overschaduwd heeft. Elke nieuwe instelling wilde haar nut bewijzen...
Je kunt nu inloggen om verder te lezen!
Welkom in het archief van Cultuurpers! Als lid heb je toegang tot alle, meer dan 4000 berichten die we sinds onze oprichting in 2009 hebben geplaatst!
(Recente berichten (jonger dan drie maanden) zijn voor iedereen te lezen, dankzij onze leden!)
Word lid, of log hieronder in:
