‘Congo’ is een nieuw hoogtepunt van een van de meest betekenisvolle Holland Festivals in jaren.

'Ik denk dat ze het wel begrepen hebben.' Faustin Linyekula zegt het, heel rustig, een beetje verontschuldigend bijna, tegen zijn medespeler aan het eind van de voorstelling Congo. In de grote zaal van Frascati, waar ook prinses Beatrix zit, klinkt een lichtelijk opgelucht lachje. Kort daarvoor was Daddy Moanda Kamono uitgebarsten in een steeds wanhopiger tirade tegen ons gezamenlijke verleden. Ons, dat zijn dan wij, de afstammelingen van de Europeanen die in 1884 en 1885 in Berlijn een paar strepen zetten op de landkaart van midden-Afrika, en zij, kinderen van overlevenden van een van de gruwelijkste passages uit de koloniale geschiedenis. Het Holland Festival beleeft dit jaar één van de krachtigste edities ooit. Dat zit hem niet alleen in de gedurfde keuze voor Stockhausen, maar zeker ook in de bijdrage van de twee associate artists, William Kentridge en Faustin Linyekula. Laatstgenoemde werd in 2007 bekroond met de Prins Clausprijs, reden waarom hij nog steeds goede relaties onderho...