Meteen naar de inhoud

Club Gewalt laat diepte zien, maar niet voelen in ‘Antropoceen de musical’

Soms droom ik van een subsidiestelsel waarin kunstenaars hun wilde plannen ook echt helemaal, tot in alle extremen, kunnen uitvoeren. Of, sterker nog, verplicht zijn om dat te doen. Dat je, bijvoorbeeld, als je een musical maakt, je ook echt een live band op het toneel moet zetten, en niet een studio-opname mag gebruiken. En dat je daar dan geld voor aanvraagt en dat je dat dan ook krijgt. Gewoon, omdat je als rockband ook niet de zangers thuislaat en op film mee laat zingen. O, wacht. Abba.

Maar los daarvan, ik zou het Club Gewalt enorm gunnen om hun absoluut fijn in elkaar gezette muziek bij ‘Antropoceen, de musical’ ook gewoon helemaal live uit te voeren, en dat niet te beperken tot het drumstel dat driekwart van de voorstelling ongebruikt veelbelovend staat te zijn. Nu klonk de muziek net alsof iemand een jaren tachtig boombox onder een dekbed had gemoffeld, en dat was gewoon zonde. In een theater wil ik alles, zoveel mogelijk, live.

Opgesloten beesten

Want wat was het fijn om weer in een zaal te zijn. Ik zag Antropoceen, de musical in het Utrechtse Theater Kikker en het voelde goed om weer mensen te zien, anders dan bij het rondje met de hondjes in het park. Dat er op de voorstelling mogelijk een en ander aan te merken valt, is eigenlijk helemaal niet zo erg. Ook deze podiumbeesten hebben te lang opgesloten gezeten om al direct helemaal los te kunnen gaan.

Laat ik in ieder geval zeggen dat ambitie de jonge makers van Club Gewalt niet ontzegd kan worden. Een musical over de klimaatcrisis zou je al wat hoog gegrepen kunnen noemen, dat je daarbij ook nog een paar kunstinhoudelijke uitspraken wil doen over de musicaltraditie is dapper. Dat is dan ook allemaal niet helemaal gelukt. Er zitten ook wel heel wat abstracte teksten en grote woorden in, wat niet echt helpt bij de beleving van een publiek dat wat minder hoog opgeleid is dan ondergetekende.

Diepe emoties

Ik ondervond al eerder dat Club Gewalt er een handelsmerk van heeft gemaakt om al te diepe emoties te vermijden. Daar hebben we ook nog een leuke podcast over gemaakt. De acterende zangers van Gewalt kunnen geweldig zingen en de componerende leden kunnen fascinerend componeren, maar ze hebben kennelijk geen zin om iets te maken dat zoiets oproept als diepe emoties of echte beklemming. Ze kunnen het, want ze komen er vaak bij in de buurt, maar ze maken er dan direct iets koddigs van. Dat is frustrerend, althans, voor mij als kijker.

Ik zou het tof vinden wanneer ze, om een commentaar neer te zetten op de emotiekanonnen van de Amerikaanse musical, zelf zouden laten voelen hoe goed dat kan werken. Laat me maar eens alle hoeken van de kamer zien in een perfecte Disney-pastiche, om daarna met een intellectuele linkse directe de boel weer recht te zetten. Het is misschien een stokpaardje van me, maar ik hou niet van theater dat alleen mogelijke dieptes laat zien, maar niet voelen.

Enfin. Hoop gemengde gevoelens dus weer, maar dat mag de pret van het theater niet drukken. En in het vervolg dus graag better&bolder. En met live muziek. Eis dat op! Geen half werk of schetsjes, maar alles. Daar hebben we subsidie ooit voor uitgevonden.

Goed om te weten Goed om te weten

Antropceen, de musical is op tournee. Inlichtingen

Cultuurpers werkt anders. Jij bepaalt wat dit verhaal waard is!

Wat fijn dat je tot hier gelezen hebt. Je las inmiddels alweer verhalen van deze auteur. Laat je waardering blijken met een kleine donatie!

donatie
Doneer

Waarom doneren?

We zijn ervan overtuigd dat goede onderzoeksjournalistiek en deskundige achtergrondinformatie essentieel zijn voor een gezonde cultuursector. Daar is in kranten en andere oude en nieuwe media vaak geen plek en tijd voor. Cultuurpers wil die ruimte en tijd wel bieden, en we willen dat voor iedereen zo houden. Of je nu rijk bent, of arm. Daarom willen we deze site zo veel mogelijk gratis houden. Dat kost geld, veel geld. Dankzij donaties van lezers zoals jij kunnen we blijven bestaan, en beseffen we ook hoe belangrijk lezers ons vinden. We vinden het bovendien de best mogelijke manier om journalistiek onafhankelijk te houden. Zo bestaat Cultuurpers al sinds 2009: dankzij lezers die zo een beetje eigenaar worden van deze onmisbare plek!

Je kunt ook lid worden, dan zet je je eenmalige donatie om in blijvende steun!

Wijbrand Schaap

Cultuurjournalist sinds 1996. Werkte als toneelrecensent, columnist en verslaggever voor Algemeen Dagblad, Utrechts Nieuwsblad, Rotterdams Dagblad, Parool en regionale kranten via de Geassocieerde Pers Diensten. Interviews voor TheaterMaker, Theaterkrant Magazine, Ons Erfdeel, Boekman. Podcastmaker, experimenteert graag met nieuwe media. Cultuurpers heet het geesteskind dat ik in 2009 op de wereld zette. Levenspartner van Suzanne Brink huisgenoot van Edje, Fonzie en Rufus. Zoek en vind mij op Mastodon.Bekijk alle berichten van deze auteur

Privé Lidmaatschap (maand)
5 / Maand
Voor natuurlijke personen en ZZP’ers.
Geen storende banners
Een speciale nieuwsbrief
Eigen mastodon-account
Toegang tot onze archieven
Klein Lidmaatschap (maand)
18 / Maand
Voor culturele instellingen met een omzet/subsidie van minder dan 250.000 euro per jaar
Geen storende banners
Een premium nieuwsbrief
Al onze podcasts
Eigen Mastodonaccount
Toegang tot archieven
Zelf persberichten (laten) plaatsen
Extra aandacht in berichtgeving
Groot Lidmaatschap (maand)
36 / Maand
Voor culturele instellingen met een omzet/subsidie van meer dan 250.000 euro per jaar.
Geen storende banners
Een speciale nieuwsbrief
Eigen Mastodonaccount
Toegang tot archieven
Deel persberichten met ons publiek
Extra aandacht in berichtgeving
Premium Nieuwsbrief (substack)
5 proefabonnementen
Al onze podcasts

Betalingen geschieden via iDeal, Paypal, Creditcard, Bancontact of Automatische Incasso. Wilt u liever handmatig betalen, op basis van een factuur vooraf, rekenen we 10€ administratiekosten

*Alleen bij een jaarlidmaatschap of na 12 maandelijkse betalingen

nl_NLNederlands