Foto Jan Verswyveld

Weer actueel, nu Toneelgroep Amsterdam de voorstelling herneemt, mijn recensie uit 2014. Deze week ging de toneelbewerking van The Fountainhead in première. Het boek is verschrikkelijk, de voorstelling rammelt, de acteurs winnen maar nipt. De inhoud schept echter nog meer verwarring en dat is de reden waarom ik u niet zal tegenhouden om te gaan kijken. En Hans Kesting natuurlijk. Ik zet het even op een rijtje.

Leden lezen gewoon door

(Met de betaalknop hieronder word je geen lid, maar koop je steeds losse stukken met een tegoed van onze partner Katalysis. Een echt lidmaatschap van Cultuurpers biedt meer, zoals onbeperkte toegang tot ALLE verhalen (en een nieuwsbrief).)

[gravityform id="10" title="true" description="true" ajax="true" tabindex="0"]

4 REACTIES

  1. Je moet het maar durven: de auteur van een stuk, dat meer dan 60 jaar na creatie nog steeds wordt uitgevoerd omdat de thematiek kennelijk tijdloos is, karakteriseren als ‘een mindere kunstenaar’ en ‘het schoolvoorbeeld van stuiversromannetjes’. Dat soort laatdunkende spierballentaal is misschien een (onbegrepen) poging tot humor, maar getuigt vooral van misplaatste arrogantie.

    Voor een serieuze recensie van het toneelstuk kijkt men inderdaad beter elders.

  2. Het is duidelijk dat deze recensist een flinke hekel heeft aan Ayn Rand. Ook wordt duidelijk dat deze recensist niet de capaciteiten heeft om iets van het gedachtengoed te begrijpen.

    Jammer, voor de belangstellenden verwijs ik naar andere recensies, die beter kunnen verwoorden waar de essentie van het stuk om draait.

Comments are closed.