Caffè e acqua frizzante, per favore.’ Ilja Leonard Pfeijffer bestelt een koffie en water bij de serveerster van bar 28 Erbe. Het is eind van de ochtend en het terras op het Piazza dell’ Erbe, op een steenworp afstand van het palazzo waar de schrijver woont, begint het langzaam wat drukker te worden.

Leden lezen gewoon door

(Met de betaalknop hieronder word je geen lid, maar koop je steeds losse stukken met een tegoed van onze partner Katalysis. Een echt lidmaatschap van Cultuurpers biedt meer, zoals onbeperkte toegang tot ALLE verhalen (en een nieuwsbrief).)

Pfeijffer woont inmiddels alweer tien jaar in Genua, de stad die hij met zijn bekroonde roman La Superba – onlangs ook verschenen in Italië – op magistrale wijze de liefde verklaarde. Elk jaar ziet hij het er een beetje drukker worden. ‘Maar het heeft gelukkig nog totaal niet de proporties van het toerisme in Venetië of Florence,’ vertelt hij terwijl hij een sigaret rolt. ‘Deze stad kan het hebben, het centrum is groot genoeg. De meeste toeristen blijven een beetje in de Via Garibaldi en bij de kathedraal San Lorenzo hangen. Ze durven die enge, smalle, vieze steegjes niet in. Zo beschermt de stad als het ware zichzelf.’

[gravityform id="10" title="true" description="true" ajax="true" tabindex="0"]

2 REACTIES

  1. Als je alleen naar die eilanden in het moeras kijkt is de stad mogelijk ten dode opgeschreven maar Venetië is veel meer dan dat, net als Amsterdam. Industrie zul je niet zien in het historische centrum, wel eromheen. En met 50.000 inwoners is er echt voldoende draagvlak voor meerdere winkels in levensmiddelen. Daar zijn toeristen ook klant.
    http://www.amcham.it/default.asp?id=765
    Gelukkig mogen romans vrij omspringen met de feiten.

    • Dag Miro, sowieso fijn om, waar dan ook met jou in contact te zijn, je nuanceringen worden zoals altijd op prijs gesteld. En literaire vrijheid blijft natuurlijk ook een bijzonder ding 🙂 Toch, en deze voeg ik dan persoonlijk toe, is de tendens waar we veel mee te maken hebben in absolute cijfers (2/3 van de vaste bevolking teruggelopen in Venetië) dusdanig verontrustend dat ik me aansluit bij de vraag ‘Is dit eigenlijk wel een gunstige ontwikkeling’ die Ilja in zijn roman schetst. Als groot liefhebber van Italië en woonachtig in het hart ervan, kan ik in ieder geval stellen sinds een jaar of 10 beslist niet meer naar Venetië, Florence, Assisi of het nabij gelegen Orvieto te willen gaan in het hoogseizoen (Disney is daar een understatement)… De cijfers die getuigen van de terugloop in vaste inwoners zijn redelijk hard, maar die neem ik in deze uitwisseling maar even voor waar aan.Gelukkig mogen de mensen die feitelijk te maken hebben met de gevolgen van deze menselijke overspoeling, daar nog vrij in beslissen (althans in dit deel van de wereld vooralsnog) Groet, Marc

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.