Skip to content

No art without sacrifice! @TFBoulevard shows 2 faces of youth theatre

Last year, theatre festival Boulevard ran a competition giving young creators the chance to create a performance. Requirements: the target audience (young people aged six and over), the length of the performance (roughly 20 minutes) and the theme (Vincent Van Gogh). This weekend the first two winners could be seen, next weekend the other two. Above all, the first performances showed the two faces of youth theatre.

Dag Van Gogh van Poppentheater Irene Laros is liefdevol en subtiel gemaakt met mooie effecten en vernuftige poppen van karton. Het publiek wordt voorzichtig meegenomen in een dag als alle andere, maar dan door de ogen van Vincent van Gogh. Projecties van beroemde schilderijen, waaronder de befaamde slaapkamer, komen tot leven, er klinkt vogelgezang en we voelen een briesje. Een skelet als model en broer Theo die een brief herleest zijn vanzelfsprekend present. Maar het beklijft niet.

Het resulteert in veilig zondagmiddagjeugdtheater, wars van avontuur. Stemmetjes en flauwe woordgrappen van het skelet zijn dan de doodsteek. Geen zonnebloem kan het dan nog spannend maken, niet voor kinderen, niet voor hun ouders.

Maar dan Verfie van DefDef. Maniakaal. Gedreven. Gevaarlijk. Verleidelijk. Ja, hier ook de zonnebloemen, meerdere zelfs. Bedoeld voor een machine met maar één doel: unieke kunst en de uitvinder rijk en beroemd maken. Duivelskunstenaar Jelle de Wit bespeelt het publiek en zet iedereen op het verkeerde been. Hier geen stemmetjes, maar stemverheffingen, woede-uitbarstingen, schaterlachen. En dan aan een enkel kind vragen: “Waar lach je nou om?”, waarna een tirade volgt.

Ouders denken: kaffert hij nu gewoon dat kind op de eerste rij uit? Is het nu echt nodig dat hij niet alleen voor zijn machine kinderarbeid nodig heeft, maar daar meteen Primark en Nike bijhaalt? Jawel, en we krijgen het uurloon van de kinderen er ook nog bij. En meteen de twist: “Want daar houden ze van, kinderen, werken. Zestien uur per dag.”

Moeten we lachen of huilen?

Maar geen tijd om daarover na te denken, want we zien ‘geen gewoon theater waarin we urenlang naar een dramatische climax toewerken terwijl het publiek zich verveelt’, maar locatietheater in sneltreinvaart. Dus hup! Een kind uit het publiek in de helse machine, samen met zonnebloemen als inspiratie. Aan het werk! Sterker: op de kist springen, keihard stampen en “Arbeiten!” schreeuwen. Et voila, daar rolt een wereldberoemd schilderij van de band.

Natuurlijk ontsnapt het kind even later, helaas met een oor minder (geen kunst zonder offers), en wordt de gekwelde kunstenaar zelf door de machine opgeslokt. Als laatste daad spuugt het apparaat nog een zelfportret van Van Gogh uit, de ultieme ‘verfie’.

De voorstelling is slim, spannend, komisch en uiterst inventief, ook daar waar je het niet verwacht. Want dat die machine hol van binnen is, duh, hoe kun je er anders een kind en – zo blijkt later – een technicus in verstoppen? Na afloop legt die technicus me uit dat de hele machine zo is geconstrueerd dat een muziekdoosje dat normaal amper hoorbaar is eenmaal op de machine in de hele Statenzaal luid en duidelijk klinkt, ‘als de klankkast van een gitaar'.

Verfie zit vol met dergelijke vondsten en dubbele bodems. Getuige de reacties van met name de kinderen na afloop is duidelijk dat daar de toekomst van het jeugdtheater ligt.

Gezien op Theaterfestival Boulevard

2 thoughts on “Geen kunst zonder offers! @TFBoulevard toont 2 gezichten van jeugdtheater”

  1. Ik had het gevoel dat het vooral de ouders waren die de tierende Belg hilarisch vonden, de kinderen zaten er maar ongemakkelijk bij. Bij Dag Van Gogh wilden ze niets liever dan aan de vlinders zitten, keken ze verwonderd naar de poppen en hebben ze weldegelijk iets over van Gogh meegekregen. Dus ik denk dat deze voorstelling als ‘jeugd’theater beter geslaagd was.

    1. Klopt, de kinderen zaten er op sommige momenten ogenschijnlijk ongemakkelijk bij (al zag ik ze vooral ook veel lachen). Maar dat hoort ook bij theater, zelfs voor de allerkleinsten Sterker: na afloop vonden de kinderen die ik het vroeg unaniem Verfie leuker en spannender, juist daarom.

Comments are closed.

Henri Drost

Henri Drost (1970) studied Dutch and American Studies in Utrecht. Sold CDs and books for years, then became a communications consultant. Writes for among others GPD magazines, Metro, LOS!, De Roskam, 8weekly, Mania, hetiskoers and Cultureel Persbureau/De Dodo about everything, but if possible about music (theatre) and sports. Other specialisms: figures, the United States and healthcare. Listens to Waits and Webern, Wagner and Dylan and pretty much everything in between.View Author posts

Private Membership (month)
5€ / Maand
For natural persons and self-employed persons.
No annoying banners
A special newsletter
Own mastodon account
Access to our archives
Small Membership (month)
18€ / Maand
For cultural institutions with a turnover/subsidy of less than €250,000 per year
No annoying banners
A premium newsletter
All our podcasts
Your own Mastodon account
Access to archives
Posting press releases yourself
Extra attention in news coverage
Large Membership (month)
36€ / Maand
For cultural institutions with a turnover/subsidy of more than €250,000 per year.
No annoying banners
A special newsletter
Your own Mastodon account
Access to archives
Share press releases with our audience
Extra attention in news coverage
Premium Newsletter (substack)
5 trial subscriptions
All our podcasts

Payments are made via iDeal, Paypal, Credit Card, Bancontact or Direct Debit. If you prefer to pay manually, based on an invoice in advance, we charge a 10€ administration fee

*Only for annual membership or after 12 monthly payments

en_GBEnglish (UK)