Het mooiste einde van de wereld zit in Melancholia van Lars von Trier. Zwevende populieren, een wollige planeet die ons opeet in een golf van sfeervolle mist. Ik zou ervoor tekenen. Alles beter dan de klotsende aardplaten vol gillende poppetjes in de mislukte rampenfilm 2012. Maar ook weer niet zo leuk als het einde der tijden in The Hitchhikers Guide To The Galaxy, inclusief cocktails. De op één na mooiste Apocalyps beleefde ik op maandag 7 augustus 2017 in een verduisterd zaaltje van het Bossche Josephkwartier, tijdens Theaterfestival Boulevard. In mijn christelijke opvoeding ben ik erin geslaagd de apocalyps te mijden. Bij het dagelijkse bijbellezen na het eten kwamen mijn ouders er op de een of andere manier nooit aan toe, en ook op school werd er hoogstens een enkele keer naar verwezen. De generatie van mijn ouders had het bombardement op Rotterdam al meegemaakt, en dat leek ze genoeg hel en verdoemenis voor één leven. Tweede Ruiter Vederlicht geloofden wij in de jaren zeventig, a...
Je kunt nu inloggen om verder te lezen!
Welkom in het archief van Cultuurpers! Als lid heb je toegang tot alle, meer dan 4000 berichten die we sinds onze oprichting in 2009 hebben geplaatst!
(Recente berichten (jonger dan drie maanden) zijn voor iedereen te lezen, dankzij onze leden!)
Word lid, of log hieronder in:
