Moeten we bedroefd zijn nu we zojuist hebben vernomen dat Agnès Varda op 29 maart in Parijs is overleden?. Natuurlijk. Maar zou ze zelf een treurzang hebben gewild? Ik vermoed van niet. Toen haar levensgezel, de filmmaker Jacques Demy in 1990 wist dat hij niet lang meer te leven had portretteerde ze hem in Jacquot de Nantes als de speelse jongen die hij in zijn jeugd was geweest. Ondanks de droeve aanleiding werd het een opvallend vrolijke en hartveroverende mix van documentaire, herinnering en bijna sprookjesachtig drama. Agnès Varda was een van de weinige Franse filmmakers die de vrijmoedige en onstuimige geest van de befaamde Nouvelle Vague nooit kwijt is geraakt. Ze leefde film. Twee jaar geleden zagen we haar nog zelf, samen met de fotograaf J.R. Frankrijk doorkruisen in Visages villages. Meer dan vijftig titels van haar tel ik van 1955 tot 2019 op de Internet Movie Database. Heel verschillende films, van beklemmend tot vrolijk en experimenteel, speelfilms en juist ook veel docume...
Je kunt nu inloggen om verder te lezen!
Welkom in het archief van Cultuurpers! Als lid heb je toegang tot alle, meer dan 4000 berichten die we sinds onze oprichting in 2009 hebben geplaatst!
(Recente berichten (jonger dan drie maanden) zijn voor iedereen te lezen, dankzij onze leden!)
Word lid, of log hieronder in:
