Uiteindelijk gaan we allemaal. Waarom Boukje Schweigman’s ‘Val’ onweerstaanbaar is. 

De wereld van Boukje Schweigman is spannend, maar nooit dodelijk. Of ze nu een belevingsvoorstelling maakt op een mooie locatie tijdens een zomerfestival, of meer kunstzinnig te werk gaat in de stukken die ze voor de theaters maakt: je ziet alleen maar aardige mensen. Ook in Val, haar nieuwste. Daarin zien we een heleboel aardige mensen vallen. Diep vallen, soms. Maar dat vallen overkomt ze, en heeft iets totaal onvermijdelijks, waardoor het bijna rustgevend wordt. In een kunstwereld waarin mensen graag 'gevaar' en 'doodsdrift' krijgen voorgeschoteld, is het theater van Schweigman altijd een statement van het tegendeel. Dat is dapper, want met aardige mensen win je de harten van subsidiecommissies niet, net zo min als dat van recensenten die doorgaans hun gevoel voor humor en nuance thuis laten. Dat het haar al jaren lukt, komt omdat ze iets heel speciaals heeft, ter compensatie: een hartverscheurende en ontwapenende nieuwsgierigheid. Hoe doet ze dat? Hoe zie je dat in 'Val'? Het lijkt...