Skip to content

At Delft Fringe, living rooms offer the lowest possible thresholds for up-and-coming talent 

Over twintig jaar kan ik zeggen dat ik Daniëlle Deddens al een keer heb zien spelen toen ze nog geen wereldster was. Het was op een wat kille zaterdag in juni 2024 op de voorraadzolder van een oude molen in het centrum van Delft. Ik was met een stuk of twintig andere Delftse burgers, die een paar euro hadden neergeteld voor Nora – een POPconcert. De voorstelling duurde krap een half uur en bevatte alles wat haar later zo goed zou maken: een spannende zelfgeschreven soundtrack, een zelfbewuste aanwezigheid en een stem die niet het luide volume nodig had dat musicals vaak zo Celinedionnerig maakt. 

Dat is dus het leuke van een festival als Delft Fringe. Ik heb het dit jaar op die kille zaterdag in juni leren kennen en ben blijvend verrast door de kwaliteit van de organisatie, het aanbod en het publiek. In Delft, een stad die ik eigenlijk nog nooit goed van dichtbij had bekeken, loopt een ander publiek rond tussen kleine zaaltjes, microtheaters en expositieruimtes dan in Amsterdam. 

Breedtekunst

Delft Fringe is een festival van aanstormend talent dat in genres opereert van cabaret en musical, tot moderne dans en dragparties. Hoge cultuur gaat er een prettig huwelijk aan met breedtekunst, en dat komt ook omdat het zich vaak afspeelt in de huiskamers van gewone Delftenaren.

Nu ja, gewoon? Wie in huis een etage vrij heeft om 20 toeschouwers te kunnen herbergen bij een voorstelling van Haus of 4D, is niet de meest basic minimumlijder, maar er klopt daar wel een goed hart voor amateurkunst. Dat de muziek wegens de buren niet te hard mag, doet wel wat af aan de campy show van Delftse queers die niet in een hokje willen passen, maar het maakt het plezier niet minder. Lager kun je de drempels niet leggen.

Mel Gibson

Dat de nieuwe generatie makers, die in Delft de eerste stappen richting de grote podia zet, zo haar eigen opvattingen heeft over diversiteit, is interessant om te zien. Mijn dag begon namelijk met Jannes Laven die zijn fascinerend androgyne uitstraling inzet in een onderhoudend half uur waarin hij echte mannen een spiegel voorhoudt. Er zitten er een paar in de zaal, die lieten weten graag in groepsverband te bieren en te boeren. De mannelijke obsessie met samen hetero zijn, winden laten en met zijn allen dingen kapot te maken, spiegelt Laven mooi aan de rok van Mel Gibson in Braveheart en zijn eigen wens om in vrouwenkleren zijn vriendin te verrassen.

Mag zulk cabaret het vooral ook moeten hebben van de latere uurtjes en wat lossere kwaliteitsnormen, dat geldt dus niet voor Rite van wat Was, een dansvoorstelling over Greenwashing die ik meemaakte in de expositieruimte van Royal Delft. Na een tocht langs peperduur Delfts Blauw toont Margarida Constantino een bevlogen, zelfs door voelbare woede gedreven danskwartet waarover we vrij mogen associëren. Zien we hier de laatste slierten tropisch regenwoud de strijd verliezen, terwijl ze de mantra blijven herhalen dat het allemaal de schuld is van greenwashing?  De voorstelling is krachtig en daardoor zelfs ontroerend.

De artiesten van Delft Fringe spelen steeds weer op andere locaties. Dus speelt Daniëlle Deddens haar eigen gezongen visie op Ibsens 150 jaar oude toneelklassieker ‘Nora, een poppenhuis’ maar twee keer in die molen. Volgende week staat ze in iemands huiskamer. Er zijn vast nog kaarten. 

Meegemaakt: Delft Fringe Festival op 1 juni 2024. Information.

Appreciate this article!

Happy with this story? Show your appreciation with a small contribution! That's how you help keep independent cultural journalism alive. (If you don't see a button below, use this link: donation!)

Donate smoothly
Donate

Why donate?

We are convinced that good investigative journalism and expert background information are essential for a healthy cultural sector. There is not always space and time for that. Culture Press does want to provide that space and time, and keep it accessible to everyone for FREE! Whether you are rich, or poor. Thanks to donations From readers like you, we can continue to exist. This is how Culture Press has existed since 2009!

You can also become a member, then turn your one-off donation into lasting support!

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Wijbrand Schaap

Cultural journalist since 1996. Worked as theatre critic, columnist and reporter for Algemeen Dagblad, Utrechts Nieuwsblad, Rotterdams Dagblad, Parool and regional newspapers through Associated Press Services. Interviews for TheaterMaker, Theatererkrant Magazine, Ons Erfdeel, Boekman. Podcast maker, likes to experiment with new media. Culture Press is called the brainchild I gave birth to in 2009. Life partner of Suzanne Brink roommate of Edje, Fonzie and Rufus. Search and find me on Mastodon.View Author posts

Small Membership
175 / 12 Maanden
Especially for organisations with a turnover or grant of less than 250,000 per year.
No annoying banners
A premium newsletter
5 trial newsletter subscriptions
All our podcasts
Have your say on our policies
Insight into finances
Exclusive archives
Posting press releases yourself
Own mastodon account on our instance
Large Membership
360 / Jaar
Voor culturele organisaties
No annoying banners
A premium newsletter
10 trial newsletter subscriptions
All our podcasts
Participate
Insight into finances
Exclusive archives
Posting press releases yourself
Own mastodon account on our instance
Collaboration
Private Membership
50 / Jaar
For natural persons and self-employed persons.
No annoying banners
A premium newsletter
All our podcasts
Have your say on our policies
Insight into finances
Exclusive archives
Own mastodon account on our instance
en_GBEnglish (UK)