Sluit ‘The Returns’ je niet net zo uit als de door Forsythe geparodieerde kunstsnobs?

Als iemand spreekt in zinnen met telkens woorden die rijmen op ‘art’ of waarin de lettergreep ‘art’ telkens opduikt, moet je je instellen op een andere logica dan die van de dagelijkse communicatie. Als het ook nog een vrouw in fel rood gekleed is die die woorden geëxalteerd en met veel maniertjes uitspreekt en daarbij suggereert dat ze hypergevoelig is voor alles wat met kunst te maken heeft, dan balanceren je gedachten tussen: ‘wat vreselijk’ en ‘wat grappig’. 'The Returns': Yoko Ando en Fabrice Mazliah. foto Dominik Mentzos De wereld van choreograaf William Forsythe overspoelt je. ‘The Returns’ toont een catwalk. De mode-ontwerperskliek heeft er een rommeltje van gemaakt. Langs de muren zijn portretten met rare koppen slordig opgehangen. Spiegels, een sculptuur en pizzadozen staan en hangen chaotisch door elkaar en de vloer ligt bezaaid met pingpongballetjes en speelkaarten. En dan is er nog de kaptafel vol troep, waaraan zich de dialogen afspelen. Alles krijgt een plaats in de scèn...