Meg Stuart gooit hele gewone lichamen in de strijd

Het twee uur durende heldenepos Until Our Hearts Stop van Meg Stuart, dat deze week in de Rotterdamse Schouwburg te zien is, doet niet aan een dramatische opbouw volgens de regels van de Poetica van Aristoteles. We weten niet wie die mensen zijn daar op het toneel. Ze lijken ook geen speciale opdracht meegekregen te hebben, al worden ze duidelijk gedreven door verlangen naar lichamelijk contact. De paarse vloerbedekking, de bank en het enorme, wonderlijke plafond herinneren aan lobby's zoals je die tegenkomt in veel hedendaagse grote gebouwen: schouwburgen, kantoren, hotels, luchthavens. Van die plekken waar je niet dood gevonden wil worden, maar waar we ondertussen wel erg veel tijd doorbrengen, hangend of winkelend, op weg naar werk of vakantie-bestemming. Maar gelukkig is er een band en die speelt weergaloos. Trompet en piano, drums en bas vullen het ‘binnenplein’ met ambient sferen, opzwepende en gebroken ritmes, van gezellig jazzy tot ontregelende chaos en uitgekiende stilte. De p...