Over bubbels gesproken. Midden in Den Bosch, op het paradeplein, staan drie megaspeelblokken waar je in kunt. Het zijn minitheaters, geesteskinderen van vormgever Theun Mosk. In één ervan kom je een hele grote plastic luchtbel tegen waarin jonge, grotendeels naakte, mensen bewegen. Het publiek staat zich aan weerszijden van de bubbel ongemakkelijk te voelen. Mede omdat de naakte jonge mensen binnen zich ook ongemakkelijk voelen, of dat heel hard staan te ontkennen. Het is de tweede keer dat ik me ongemakkelijk voelde tijdens dit festival, nadat eerder actrice Els Dottermans een machinegeweer op me richtte. Dat machinegeweer was tijdens de openingsvoorstelling van Milo Rau, hier eerder besproken, en het ongemak had een doel, ook al werd dat spectaculair voorbij geschoten. We moesten ons machteloos opwinden over het onrecht in de wereld. Maar machteloosheid is natuurlijk geen ongemakkelijk gevoel. Machteloosheid voelt juist goed voor een redelijk denkend en bewust levend theaterbezoeker....
Je kunt nu inloggen om verder te lezen!
Welkom in het archief van Cultuurpers! Als lid heb je toegang tot alle, meer dan 4000 berichten die we sinds onze oprichting in 2009 hebben geplaatst!
(Recente berichten (jonger dan drie maanden) zijn voor iedereen te lezen, dankzij onze leden!)
Word lid, of log hieronder in:
