Er zijn tal van redenen om Disney ernstig te veroordelen wegens Bambi. Hoeveel vierjarigen hebben die tekenfilm niet in dikke tranen moeten uitzitten wegens het droefste afscheid ter wereld? Hoeveel trauma heeft dat niet opgeleverd en moet dat niet in de DSM-V worden opgenomen?
Reden genoeg voor Maas Theater en Dans om eens een andere blik op afscheid mogelijk te maken. Om iets van troost toe te voegen aan wat onherstelbaar lijkt in de ogen van een vierjarige. Dus maakte het Rotterdamse jeugdtheatergezelschap de voorstelling ‘Zeg maar dag’. Over afscheid. Van die ene vriend, je opa of die vertrouwde plek. Zo staat het in de aankondiging en ik was dus even bang dat ik na een kwartier in de zaal tussen ontroostbaar brullende kleuters zou zitten. Maar niets daarvan.
Alles vloeibaar
De drie performers in Zeg maar Dag, Romano Haynes, Gianni Noten en Julius Schraven, stellen alles in het werk om het vooral over troost te hebben. Maakster Sara Giampaolo liet zich bij het bedenken leiden door het thema ‘water’. Dat betekent dat alles in de voorstelling vloeibaar is: de bewegingen, de muziek, het spel, en – op een bepaalde manier – het decor. Dat blijkt een ingenieus stukje origami, een pop-upboek op grotemensenformaat dat de performers in staat stelt om naar believen te verdwijnen en weer te verschijnen.
Want uiteindelijk gaat het daarom: als iets verdwijnt komt er vroeger of later altijd weer iets voor terug. Niet hetzelfde, maar anders. En toch weer hetzelfde. Zo gaat dit uurtje afscheidstheater toch vooral over troost.
Wel fijn dat die ene kleine knuffel waar ze mee spelen geen kraaloogjes heeft. Mét oogjes had ook ik de mijne niet droog kunnen houden.
Nederlands 
English (UK) 
Français 