Uitlachen of meelachen? Dat is een beetje de vraag die je jezelf stelt als je naar een ‘inclusieve’ voorstelling gaat waarin ‘acteurs met een beperking’ meedoen. Gaan we met licht meewaren kijken naar onbeholpen geploeter van aandoenlijk ogende amateurs, of maken we een voorstelling mee waaraan alles is uitgedacht en bewust gemaakt? We willen immers niet naar echt doodvallende mensen kijken, maar naar clowns en acrobaten die ons die illusie verkopen. En dat dan zo goed mogelijk.
De Romeo en Julia van Comp. Marius en Het Scheldeoffensief is aangekondigd als een ‘inclusieve Shakespearebewerking’ door jonge acteurs met en zonder beperking. Waarin ook nog eens met servies gegooid wordt en met deuren geslagen. Deze maandag beleefde het stuk zijn Nederlandse première op Theaterfestival Boulevard in Den Bosch. Aan ons de taak om te checken of de juichende Vlaamse kritieken niet overdreven waren.
Sint Nicolaas
Welnu: de Vlaamse pers heeft gelijk: deze ‘inclusieve’ Romeo en Julia, uitgevoerd door de ervaren spelers van Comp. Marius en de mentaal en fysiek ‘beperkte’ acteurs van Het Scheldeoffensief, pakt geweldig uit. Spelen ze Shakespeare? Ja en nee. Het beroemde, vierhonderd jaar oude drama van de jonge geliefden uit rivaliserende families is door een vrolijke Waas Gramser, met hulp van Sint Nicolaas, omgezet in pakkende, ritmische taal waar rijm en stoplappen ervoor zorgen dat niemand ook maar iets van het verhaal mist.
De spelers, zowel de beroepsacteurs als de mensen van het Scheldeoffensief, hoeven op deze manier geen beperking te overwinnen om dat over te brengen waar geen kunstwerk zonder kan: maakplezier. Dat ingrediënt, de umami van elke kunstervaring, is zo overtuigend toegepast dat de anderhalf uur op deze uitzonderlijk koele zomeravond voorbij vliegen.
Vanzelfsprekend
Spelplezier, dankzij de gretige overtuiging van de spelers, zorgt ervoor dat we mét hen lachen en huilen, niet óm hen. Dat is bevrijdend. En dan gebeurt dat, waarvoor iedereen toch eigenlijk stiekem naar het theater gaat: transformatie. Gaande de voorstelling zie je niet meer de acteurs met hun beperking, maar personages van vlees en bloed die een universeel verhaal voelbaar maken, tussen alle grappen en grollen door. Dan wordt een sterfescène, en daar heeft dit stuk er veel van, opeens echt ontroerend.
Zo wordt Romeo en Julia kunst, waarbij het begrip ‘inclusief’ volkomen vanzelfsprekend is.
Nederlands 
English (UK) 
Français 