Je hoeft niet de halve wereld over te reizen of andere ultieme dingen op te zoeken om iets mee te maken waarvan je niet wist dat het mee te maken was. Je kunt ook gewoon naar een klein theatertje in Amsterdam Oost. Uit pure nieuwsgierigheid, en omdat ik even geen zin had in al het grootse geweld van de festivalzomer was het tijd voor ‘Emerging in Whispers’ van Irene Sorozábal Moreno in het Plein Theater.
Daar, waar de hoofdstedelijke stadscomponist Huba de Graaff de basis legde voor haar zegetocht, met zangeres Naaz, in het Holland Festival, bracht de Spaanse multikunstenares Sorozábal Moreno iets wat ik nog nooit hoorde. Tijdens wat de laatste middag was van de serie Nieuwe Noten van dit seizoen, haalde ze adem. Maar dan wel zo dat het muziek werd.
Niet voor de massa
Wat de best fragiele zangeres, blokfluitiste en componist uit haar lijf trok, was sensueel en muzikaal innovatief, soms begeleid door een basklarinettist die haar met moeite bij kon houden (Michele Mazzini), en hier en daar verfraaid door een heel verstilde Bea Álvarez, die iets met midikeyboards en samples veroorzaakte. En er was ook nog iets met twee oude pick-ups.
Deze bijeenkomst van enkele tientallen toehoorders en drie performers is niet voor de massa, Sterker nog: dit is klein en fijn, moeilijk uit te leggen en al helemaal niet per se overrompelend muziektheater voor fijnproevers, of nieuwsgierig aangelegde types als ondergetekende. Waar kan de menselijke stem allemaal komen, hoe kan hijgen in slagwerk veranderen? Irene Sorozábal Moreno zoekt hier dingen uit in het intieme laboratorium van het Plein Theater, die later, in een of andere vorm, hun weg vinden naar de grote wereld, buiten.
Dit is exclusief, kost geen drol en soms moet je dat gewoon even opzoeken. Omdat je er een goed gevoel van krijgt.
Nederlands 
English (UK) 
Français 