Schrijver A.L. Snijders: ‘Terwijl mijn vrouw stervende was, schreef ik nietsvermoedend een stukje’

Schrijver A.L. Snijders

Zijn korte verhalen zien er bedrieglijk eenvoudig uit, en elk woord wordt als op een goudschaaltje afgewogen. Hij schrijft zijn zéér korte verhalen dan ook in principe van A tot Z, zonder er nog iets aan te veranderen. Portret van schrijver A.L. Snijders. ‘Terwijl mijn vrouw stervende was, schreef ik nietsvermoedend een stukje.’

Uitweiden

Je zou het niet verwachten van een man die zeer korte verhalen schrijft – van soms maar een paar regels –, maar in het dagelijks leven praat schrijver A.L. Snijders honderduit. Op elke vraag volgt een vermakelijk verhaal dat pas na een royale uitweiding enigszins in de buurt van een antwoord komt – en soms ook niet. Met het gekwetter van een dwergpapegaai op de achtergrond, scharrelt de 80-jarige schrijver rond in de keuken van zijn Lochemse boerderij. ‘Vroeger heb ik jarenlang brood gebakken, en toen ineens stopte ik ermee, waarom weet ik niet. Maar sinds kort ben ik weer begonnen, na twintig jaar.’ Hij gluurt even onder de theedoek om te zien of het deeg goed gerezen is. ‘Het ziet er wel goed uit, hè?’

Deel dit:

In New York met twee choreografen uit Nederland. ‘So refreshing and unlike anything we have done the last few years.’

New York Dance Theatre of Harlem

Tussen de gebouwen door vallen strepen zonlicht de eindeloze straten binnen. Gele taxi’s accentueren het kleurrijke, levendige straatbeeld dat op snoepgoed lijkt. Aan weerskanten rijzen ontelbare verdiepingen en ramen de hoogte in. Op een van die verdiepingen repeteert aan 42nd Street het Dance Theatre of Harlem de laatste scènes van Balamouk, een nieuwe creatie van Annabelle Lopez Ochoa.

Wie ook komt kijken, is Wubkje Kuindersma. Zij is in New York vanwege een residency als fellow bij het Center for Ballet and the Arts aan de Universiteit van New York, waarvoor zij is genomineerd door Het Nationale Ballet. Eerder dit jaar observeerde Wubkje nog in Moskou hoe haar duet voor twee mannen, Two and Only, tijdens het Benois Gala bij het Russische publiek aansloeg. Tot haar vreugde heel goed. Wat haar ook opviel was dat ze op die avond als enige vrouwelijke choreograaf op het programma stond, naast werk van danslegende Agrippina Vaganova.

Dutch Doubles, maar dan anders

In maart dit jaar namen zowel Annabelle Lopez Ochoa als Wubkje Kuindersma nog deel aan het programma Dutch Doubles van het Nationale Ballet (recensie hier op Cultuurpers). Het is toeval dat beide choreografen nu tegelijkertijd in New York zijn. Een goede aanleiding om na de repetitie van Balamouk met ze te lunchen en te vragen hoe stappen te maken als choreograaf. We bestellen in een typisch Amerikaans restaurant met van die rijen zitbanken achter elkaar.

wubkje kuindersma en annabelle lopez ochoa‘Het moet niet zo zijn dat een vrouw als choreograaf gekozen wordt, alleen vanwege het feit dat ze een vrouw is’, stelt Annabelle. Dat zij en Wubkje in Dutch Doubles samen op het programma stonden was redelijk uniek. Toegegeven, het kwam ook doordat een andere mannelijke choreograaf uitviel. Anders was het alleen Annabelle tussen de mannen. Maar in meerdere combinatieprogramma’s van ‘s lands grootste balletgezelschap voeren mannen de boventoon als choreograaf (zie eerder artikel hierover, ook op Cultuurpers). Dat geldt echter niet alleen voor Nederland.

In Engeland verscheen echter bij het English National Ballet het programma She Said, met nieuw werk van uitsluitend vrouwelijke choreografen. Artistiek directeur Tamara Rojo zinspeelde toen ik haar ernaar vroeg op een vervolg. She Said Too, grapte ik. Het blijkt dat dat er inderdaad komt, onder de naam She Persisted, met ook het eerdere Broken Wings van Lopez Ochoa. Men is bij het gezelschap zeer onder de indruk van de ambitieuze en prijswinnende choreografe.

Vijfjarenplan

Dat uitnodigen door een gezelschap om een tweede keer een werk te komen maken is belangrijk voor een choreograaf. Dat kan niet snel genoeg. Het duurt echter vaak jaren voor zo’n tweede productie in een programmering past. Gezelschappen kunnen met vijfjarenplannen werken en moeten rekening houden met huischoreografen, associate choreografen, eigen dansers die kansen krijgen en de grote namen die je ook op het repertoire wilt hebben.

‘Als choreograaf moet je nederig kunnen zijn’, zegt Annabelle. Haar lukte het de stap te maken naar het grote podium, waarbij ze kan werken met grote groepen dansers. Wubkje is gretig die stap ook te maken en ziet ernaar uit met grotere ensembles te werken. Ze heeft hier gelukkig al aanbiedingen voor binnen. Annabelle: ‘In het verleden reisde ik naar Heerlen om daar te kunnen werken met een grote groep amateurdansers. Financieel hield ik er weinig aan over, maar ik heb veel van die ervaring geleerd.’

Wende

Wubkje is blij met een aanbieding die ze onlangs kreeg bij Ballet X in Philadelphia. ‘Je kunt het je als choreograaf niet veroorloven dat soort kansen af te slaan’, vindt Annabelle. Ballet X bood ook haar eerste opdracht in de VS aan, en ze keert er nog steeds terug. Sommige choreografen beginnen echter liever direct bij het eerste ensemble, in plaats van bij het tweede – vaak junior – deel van een gezelschap. De realiteit is dat je alles moet aanpakken. Dat doet Wubkje graag. ‘Ik heb veel ideeën voor stukken klaarliggen en elke verwerkelijking is a dream come true. Wel wil ik mijn eigen artistieke koers bewaken, ik wil iets maken dat wat toevoegt aan een gezelschap: een artistiek hoogwaardige bijdrage leveren.’

Dat is niet aan dovemansoren gezegd bij Annabelle. Was haar stuk met Wende Snijders al eigenzinnig, bij Amerikaanse gezelschappen moet ze soms haar visie aanpassen. Maar niet in alles. De gekleurde dansers van Dance Theatre of Harlem laat ze on-balletachtig lekker swingen op Roemeense muziek. Dan kan het wel gebeuren dat ze zich extra moet verantwoorden bij een open repetitie waarbij onder andere sponsoren het stuk kunnen bevragen. ‘Why is this dancer pointing her finger forwards?’ buldert dan een beroemd voormalig danser van George Balanchine, Arthur Mitchell, door de studio.

Instagram

Als je naar de filmpjes kijkt die Wubkje op Instagram zet, valt een heel persoonlijke bewegingsstijl op. Hoe gaat ze dat overbrengen op een grote groep dansers?

‘Je zult er repetitie-tijd voor nodig hebben om dansers zich dat eigen te laten maken, maar dat proces lijkt me heerlijk.’ Ze vervolgt, ‘Die filmpjes zijn ook een soort research waarbij ik vooruit werk. De residency nu biedt me daar alle ruimte in.’ Ook Annabelle is een liefhebber van het werkproces. ‘Recensenten kunnen met twee uur schrijven je hele werk afkraken, maar dat neemt niet weg dat ik vijf fantastische en waardevolle weken heb kunnen meemaken met de dansers’.

Dat blijkt uit de reactie van een danser van Dance Theatre of Harlem die ik eerder op de gang kort sprak. ‘She is unbelievable, it is so refreshing and unlike anything we have done the last few years.’ Een gejoel en applaus stijgt dan ook op aan het eind van de repetitie van het spannende en energieke Balamouk. Net als voor het doek open ging bij Last Resistance in Dutch Doubles. Het publiek kon door het dikke gordijn het enthousiasme alvast horen van de dansers, Annabelle en zangeres Wende Snijders nog voor het ballet moest beginnen. Hoe krijg je zo’n groepsbeleving voor elkaar?

People Management

‘Ik wil zelf ook graag dat het werken met de dansers leuk is en zorg ervoor dat iedereen zich bij de productie betrokken voelt. Ik geloof niet in solisten die geïsoleerd hun eigen ding doen, maar wil een gezamenlijk eindresultaat bereiken.’ Dat klinkt als people management en betekent ook dat je bijvoorbeeld dansers met persoonlijk leed moet kunnen troosten. ‘Rekening houden met dansers die even hun dag niet hebben’, vult Wubkje aan.

Behalve dat het werken met dansers leuk kan zijn, is het af en toe ook nodig ze flink aan te pakken. Om de aandacht erbij te houden, om ze te inspireren en ze eraan te herinneren dat ze niet alleen staan te zweten. De MeToo discussie kan daar wel wat verwarring in scheppen. Amerika scherpt bijvoorbeeld richtlijnen aan hoe je als directeur of als maker omgaat met je dansers. Niet alleen om ongewenste intimiteiten te voorkomen, maar ook om dansers te beschermen tegen tirades van directeuren of choreografen.

Buiten

Op sommige gebieden loopt Amerika dan ook voor qua dans. Een reden dat veel dansers en makers uit Nederland er nog altijd naartoe gaan. Geld is wel een bepalende factor voor het dansklimaat. Veel is er afhankelijk van sponsoring waarbij zelfs individuele dansers bij een gezelschap een jaar lang gesteund worden door een sponsor. Ook een nieuw werk maken met een decor zoals we dat in Nederland gewend zijn, kan er een groot probleem zijn. Daar is gewoonweg te weinig geld voor.

Misschien is dat de reden dat de dans die je in video’s van gezelschappen ziet, met dansers op de straat of op een gebouw, zo veel energie uitstralen. Ze zijn vrij van de beperkingen van een rechthoekig toneel, coulissen en een publiek veraf.

Is dans buiten het theater dan de toekomst voor ballet? Nee, vanwege praktische zaken als een goede vloer, weersomstandigheden en de besloten focus van een theaterpubliek waarschijnlijk niet. Begin 2019 zal de internationale topconferentie Positioning Ballet bij Het Nationale Ballet zich over de vraag buigen wat de toekomst van ballet is. Wellicht zie ik Annabelle en Wubkje daar weer.

 

Deel dit:

Ongemak levert weinig op, zoek daarom op @tfboulevard naar kwetsbaarheid. Die is er volop.

Over bubbels gesproken. Midden in Den Bosch, op het paradeplein, staan drie megaspeelblokken waar je in kunt. Het zijn minitheaters, geesteskinderen van vormgever Theun Mosk. In één ervan kom je een hele grote plastic luchtbel tegen waarin jonge, grotendeels naakte, mensen bewegen. Het publiek staat zich aan weerszijden van de bubbel ongemakkelijk te voelen. Mede omdat de naakte jonge mensen binnen zich ook ongemakkelijk voelen, of dat heel hard staan te ontkennen. Het is de tweede keer dat ik me ongemakkelijk voelde tijdens dit festival, nadat eerder actrice Els Dottermans een machinegeweer op me richtte.

Dat machinegeweer was tijdens de openingsvoorstelling van Milo Rau, hier eerder besproken, en het ongemak had een doel, ook al werd dat spectaculair voorbij geschoten. We moesten ons machteloos opwinden over het onrecht in de wereld. Maar machteloosheid is natuurlijk geen ongemakkelijk gevoel. Machteloosheid voelt juist goed voor een redelijk denkend en bewust levend theaterbezoeker.

Muur

Het ongemak bij United Cowboys is van een andere orde. Het kwam door die metersdikke muur tussen de wereld van de bezoeker en die van de beweger in zijn bubbel. Er is niets gemeenschappelijks.

Dat gemeenschappelijke ontbrak ook bij de voorstelling [B] van Koen Augustijnen. Hier gaan 3 professionele boksers de strijd aan met zeven professionele dansers. Na een dik uur hadden de boksers gewonnen.

Boksen is geen teamsport, een dansvoorstelling wel. In dit theater stonden tien eilanden op het toneel, samen in hun eentje tegen de rest van de wereld. Daar ontstond iets ongemakkelijks. Natuurlijk, de wereld is hard en de esthetiek van de bokssport ligt nauw tegen die van de danskunst aan. Alleen, de gesloten, altijd geheven defensieve vuist zorgde voor een dikke grens tussen ons op de tribune en hullie in de boksring.

Alice in Wondenland

Gaat het dan toch om kwetsbaarheid? Dat ongemakkelijke en ietwat versleten kunstbeoordelaarswoord? Misschien wel. Want juist die kwetsbaarheid opent deuren. Ik maakte dat mee in het driehoekige blok van de blokkendoos op dat plein in Den Bosch. daar had Alexandra Broeder een donkere kamer van gemaakt, met een zachte vloer en een stem op een koptelefoon. De stem is van een meisje dat zorg nodig heeft, want Broeder deed een paar jaar onderzoek bij de Bascule, de afdeling voor jeugdpsychiatrie van het AMC.

Zoiets kan ongemakkelijk zijn, maar in de enorme hitte van de middag op het plein restte mij niets anders dan overgave. Aan de hitte, aan die stem, aan dat Alice in Wonderland-achtige verhaal, al ging het meer over wonden dan wonderen. Overgave is kwetsbaar, en kwetsbaarheid voelt goed. Althans, in het theater. Daarbuiten willen we er geen last van hebben.

Zwerver

Wie zich wel een beetje ongemakkelijk kwetsbaar gevoeld zullen hebben in het theater, zijn de gescheiden, maar toch weer bij elkaar-of toch niet-ouders van Dorien van Gent. Ik vroeg haar of ze waren komen kijken, en dat was zo. De beschrijving van hun reactie is te beluisteren in de kleine podcast die maakte van deze middag.

De nog jonge actrice/zangeres Van Gent staat een paar meter van het blokje van Broeder in een eigen tent, met een eigen band. De bedoeling is dat ze het nummer ‘Papa was a Rolling Stone’ gaan spelen, maar gedurende het half uur dat de voorstelling duurt, komt het er bijna niet van. Zoveel heeft Dorien te vertellen over haar vader die misschoen wel een zwerver wilde zijn, maar daar jammerlijk in faalde.

Jonkvrouw

Actrice Elsie de Brauw is de koningin van de kwetsbaarheid. Voor haar trok ik naar een theater in Vught waar ze in al haar adellijke jonkvrouwelijkheid een tekst voordroeg van een dame uit hogere kringen die uit goedheid ziekenverzorgster wordt in de loopgraven rond Ieper in 1914. De tekst van Erwin Mortier is mooi, en zelfs als die niet mooi was geweest, had De Brauw hem wel mooi gemaakt.

Het grootste ongemak zat hem echter in de afstand die de Eerste Wereldoorlog schept tussen de buurlanden Nederland en België. De ‘Grote Oorlog’ was in Nederland iets van een ver buitenland. We mobiliseerden en vingen, niet alleen de Duitse keizer maar ook Belgische vluchtelingen op, bij Ede een miljoen stuks zelfs, maar dat was het zo’n beetje.

Hier geen families die voorgoed verdwenen en veranderd zijn, geen velden des doods waar boeren honderd jaar later nog elke dag bommen en beenderen opploegen. Nederlands publiek staat dus toch een beetje vreemd tegenover een ooggetuigenverslag van die andere oorlog, en dat was voelbaar. Het maakte Elsie de Brauw alleen maar kwetsbaarder, en dat was mooi.


Goed om te weten Goed om te weten
Theaterfestival Boulevard duurt nog tot en met 12 augustus. Inlichtingen: https://www.festivalboulevard.nl/

Deel dit:

Kom kijken hoe Nasser El Jackson, wereldkampioen freestyle, in een danser verandert op @tfboulevard.

Posterbeeld .Ball

Het begon drie jaar geleden. Guilherme Miotto, als dansmaker werkzaam in Tilburg, kreeg een vraag van een goede vriend van hem. Of hij een keer wilde komen kijken in Noord. Daar, in die tamelijk beruchte achterstandswijk, liepen een paar fantastische freestylevoetballers rond. YouTube loopt met ze weg, en de beste, Nasser El Jackson, is zelfs wereldkampioen. Een baltovenaar. Dat is bijna dans. Guilherme Miotto moest en zou met hem aan het werk.

Een danser met een Marokkaanse straatvoetballer? Dat zal best lastig geweest zijn om kennis te maken.

‘Het helpt dat ik zelf uit een achterstandswijk in Brazilië kom. Ik snap de wereld van die jongens. Toen ik dat project ging doen, was het voor mij echt iets heel bijzonders. Het bracht me terug naar mijn roots.’

Was je zelf een straatvoetballer?

‘Nee. Ik ben op mijn zestiende weggegaan uit Brazilië en naar Europa gekomen. Eerst als danser, daarna als maker. Toen ik Nasser bezig zag, en toen ik met hem ging werken, pasten onze verhalen als het ware in elkaar. Voor mij was het echt thuiskomen. Niet vanwege het voetbal, maar vanwege de energie, de honger naar meer, de intuïtie.’

Eigen club

Het straatproject met zijn vriend Amin Mbarki was zo geslaagd, dat ze besloten een eigen stichting op te richten, die met deze energie aan het werk zou gaan. Zo ontstond Corpo Máquina. ‘.Ball’ is de eerste voorstelling die door dat nieuwe huis wordt uitgebracht.

Gaat de wereldkampioen freestyle voetbal een carrière als danser tegemoet?

‘We zijn nog niet klaar met Nasser. Wat hij doet is echt kunst. Het is voor hem niet alleen een tentoonstellen van zijn techniek: hij maakt er echt een persoonlijk verhaal van. Daarmee brengt hij het verder dan de freestyle cultuur, die net als hiphop vooral een manier van overleven is: je moet goed functioneren, je creativiteit staat daar ten dienste van. Nasser gaat nu een stap verder. Voor hem staat de creatie zelf centraal.’

Lijkt me wel een stap voor iemand uit Tilburg Noord.

‘Het kost hem ook veel. Ik vind het enorm knap dat hij die stap maakt. Hij objectiveert zichzelf, maakt zijn lichaam en techniek ondergeschikt aan het grotere geheel. We begeleiden dat heel secuur.

Rabbit

In het engels zeggen we dan: “we try not to scare the rabbit back into the hole.” Hij is in controle over zijn lijf en dat in een context die niet past bij de werkelijkheid. Voor ons allebei slaat dat een brug naar een heel nieuwe wereld. Dat is ook de methode die ik heb ontwikkeld, en waarmee ik lesgeef op allerlei opleidingen: dansers in contact brengen met hun intuïtieve zelf.’

Laten jullie de voorstelling ook in Tilburg Noord zien?

‘Dit is echt een kunstvoorstelling en geen community art. Nasser is een professioneel performer en de focus ligt op een tournee langs theaters in Nederland en de rest van de wereld. We staan binnenkort ook in Marseille. Natuurlijk laten we wel delen zien in Noord, maar we maken de voorstelling niet voor die wijk.’

Goed om te weten Goed om te weten
.Ball is te zien van maandag 6 t/m woensdag 8 augustus in de Verkadefabriek, Den Bosch. Inlichtingen: https://www.festivalboulevard.nl/nl/programma/id-3398/.ball/

 

Deel dit:

De ongemakkelijke waarheid van de paraglider. Wat ik meekreeg van de openingsvoorstelling van @tfboulevard

Foto: Michiel Devijver

Een jaar of 18 geleden pikten mijn vrouw en ik, op vakantie in de Auvergne, een paraglider op, die nogal ongelukkig in een weiland vol verontwaardigde koeien terecht was gekomen. We waren blij dat we wat konden doen. De paraglider oogde dankbaar, al maakte hij zich wel enige zorgen over de auto waarin we hem terug zouden gaan brengen naar de bergtop waar hij vandaan kwam. Een klassieke Citroën, die mooi zou zijn als we het geld hadden gehad om hem in topconditie te houden. Hij vertelde over de vorige keer dat hij in een Mercedes Cabrio terug was gebracht.

Onze geredde bleek een boeiend leven te hebben. Hij werkte voor ‘een NGO’ in Macedonië, toen nog aan de rand van een van Europa’s wreedste oorlogsgebieden. Over zijn werk vertelde hij niet veel. Wel dat je in Macedonië veel beter kon paragliden dan hier in Frankrijk en dat het buiten sporten daar veel avontuurlijker was. Het brak de verveling. Hij had veel internationale vrienden, en hij zou nog wel gaan zien waar zijn volgende klus bij ‘de NGO’ hem heen zou brengen. Als je er maar goed zou kunnen sporten. En mensen helpen natuurlijk, al zei hij daar weinig over. Misschien iets in Afrika.

Post-Traumatisch

De ontmoeting is me bijgebleven. Zoals die onze paraglider niet zal zijn bijgebleven. We waren immers slechts een paar van de talloze burgers die het decor vormden van zijn avontuur. Hij had zijn werk in oorlogsgebied beschreven als een betaald vakantieparadijs, en ik vermoedde dat deze vorm van cognitieve dissonantie een uiting was van een zware posttraumatische stress stoornis.

Ik begreep toen nog niet dat er, naast UNHCR, Rode Kruis en Artsen Zonder Grenzen, nog honderden andere ‘Non-Gouvernementele Organisaties’ zijn, van piepklein tot groot, van particulier tot vaag en vaak met maar een heel beperkt doel.

In ‘Compassie, de geschiedenis van het Machinegeweer’, donderdag 2 augustus de openingsvoorstelling van Theaterfestival Boulevard in Den Bosch, legt actrice Els Dottermans goed uit hoe de wereld van leed, geweld, burgeroorlog en hulpverlening in elkaar zit. Ze doet dat in een voorstelling die een duet is van twee persoonlijke verhalen. Haar eigen, van toneelschoolstudente tot lerares met een missie in Afrika, en uiteindelijk de persoon die ze nu is, en dat van Olga Mouak, geboren in Congo en wees geworden in de massaslachting in Goma, geheel toevallig precies in de tijd dat Els Dottermans daar haar goede werken probeerde te verrichten.

Schaduwmaatschappij

Het gaat over de onkwetsbaarheid van de blanke westerling tegenover de onoplosbare kluwen van wraak, haat en weerwraak waarin midden-Afrika in de jaren negentig terecht was gekomen. Een kluwen die ondanks talloze burgeroorlogen, revoluties en machtsgrepen nog steeds niet echt ontward is, getuige haar verslag. En dat in een wereld waarin honderden obscure NGO’s in de kampen weinig meer doen dan hun eigen ding, met hun eigen geld. Een schaduwmaatschappij in een tussenwereld van crimineel gedrag, oprechte betrokkenheid en machteloosheid. Waarbij de blanke altijd ongedeerd blijft.

De voorstelling is een initiatief van Milo Rau, de nieuwe baas van NTGent. Omdat het theater is, en een bewerking van een stuk dat hij twee jaar geleden in Berlijn maakte, weten we niet of Dottermans en Mouak hun eigen verhaal vertellen, of iets dat eerder, door anderen, dan wel Rau zelf, beleefd is. We worden niet geacht te twijfelen aan de authenticiteit van één en ander. Al blijft het natuurlijk theater.

Champagne

Ongemakkelijk theater is het, en de vele boodschappen die Milo Rau ons geeft, komen grotendeels op hetzelfde neer. Wij, en dan bedoelt Rau de westerse, blanke Europeanen, hebben er een totale bende van gemaakt en elke verdere ingreep maakt de boel alleen maar erger. Geen wonder dat Rau geen oplossing biedt, want die is er niet in deze hel.

Is natuurlijk geen prettig verhaal om je festival mee te openen, maar alle aanwezigen reageerden zoals het hoort. Diep onder de indruk, stil, machteloos en waar is de champagne.

Hoe mooi en zuiver ook, het voelt bijna als de verplichte mis vol Mea Culpa’s en Wees-Gegroetjes waarmee al sinds jaar en dag de kermis van start gaat. Een preek voor een zaal vol schuldbewuste parochianen, die mogelijk een extra centje in de collectebus zal opleveren. Waarna we alles weer  vergeten. Wel even opletten welke paraglider je ermee sponsort. Goedheid komt in veel kleuren.

Toch weer wat geleerd.

Goed om te weten Goed om te weten
Theaterfestival Boulevard duurt nog tot en met zondag 12 augustus en bevat 120 verschillende voorstellingen. Ik houd je op de hoogte van de verdere ontwikkelingen.
Deel dit:

Podcast: Theaterfestival Boulevard (@tfboulevard) zindert, en dat ligt niet alleen aan het weer.

Foto: Wijbrand Schaap

We hebben geluid van de opening. Een speech, gesprekken met drie van de vier gidsen en veel fijn geluid van een druk festivalplein in Den Bosch. Luister mee, en kom vooral zelf kijken. Met je gezin, op avontuur of als parelduiker. Of alles tegelijk. Er is water voor iedereen, en airco waar nodig.

Deel dit:

Wie Toost Foodtruck Festival weet te vinden, beleeft kleinschalige magie

Foto's: Anne van den Dool

Met Toost is Nederland een foodtruckfestival rijker, dat niet de hoofdsteden maar juist de kleinere plaatsen aandoet. Dat zorgt soms voor lokale wrijving, maar vrijwel altijd voor dankbaarheid. En voor een consument die zich voor de verandering eens niet uitgekleed maar verzorgd voelt.

Halverwege ons gesprek wordt Toost Foodtruck Festival-organisator Kris de Pee (30) op zijn schouder getikt door de toiletjuffrouw. Bezoek.

Deel dit:

‘Nederlandse cultuurwereld zit vol met gelukkige vrijwilligers.’ Waarom de Cultuurindex de plank mis slaat.

By Tungilik [CC0], from Wikimedia Commons

Afgelopen dinsdag, 24 juli, in een week waarin heel Nederland vrijwillig voor pampus of elk willekeurig ander eiland ligt, kwam de Cultuurindex met een belangrijk stuk. In ‘Vijf vragen over vrijwilligerswerk beantwoord’ beantwoordt de Cultuurindex inderdaad vijf vragen. De vraag is echter hoe relevant deze vragen zijn voor de staat van de professionele cultuur in Nederland. En, nog belangrijker: speelt dit artikel een rol in de discussie over de slechte arbeidsmarkt in de Nederlandse kunsten?

Het stuk biedt op deze twee, uiterst belangrijke, vragen geen enkel antwoord. En dat is meer dan jammer.

Deel dit:

Alvast een paar redenen om naar @tfboulevard in Den Bosch te komen, begin augustus.

The Way You Sound Tonight, foto: Hélène Boyer

Als het weer het een beetje houdt, wordt de komende editie van Theaterfestival Boulevard de meest tropische uit de geschiedenis. De slimmen onder ons, die dit jaar kozen voor een staycation in West-Balkonië, kunnen hun culturele hart ophalen in Den Bosch. Niet voor niets regelmatig ‘Het Avignon van Nederland’ genoemd.

Theaterfestival Boulevard pakt in 2018 uit met een werkelijk overdonderend aanbod aan theater, rijp en groen door elkaar. Het programmaboek, eigenlijk meer een Groot Vakantie Kijk-, Doe- en Luisterboek, is een eerste attractie: Helder opgemaakt, goed leesbaar (dat is wel eens anders) en dik. Heel dik. Misschien, en dat is dan ook de enige kanttekening die ik wil maken, wel iets té dik. Want, in Godsnaam, hoe vind je de weg in dit enorme programma?

Deel dit:

Welkom in de eeuw van het Popularisme.

Oud campagnebeeld Utrecht Stadspromotie

Er was geen manifest voor nodig, en ook geen vuistdikke kunstkritische verhandeling waarin een geleerd comité tot een alles definiërend oordeel komt. Nee, het is een verspreking van een kunstenaar, die dit keer een nieuwe kunststroming definieert. Olaffur Eliasson, de architekt/kunstenaar die de laatste jaren snel wint aan populariteit in de wereld van design en architectuur, zegt het in een interview met de Britse website DeZeen: ‘Popularisme’.

‘Het ministerie van Cultuur is een verlengstuk geworden van het ministerie van handel, en heeft gefaald in het instandhouden van de kunst. Die is verworden tot promotiemateriaal.’

Deel dit:

Stoffig Woo Hah! komt langzaam op gang, maar daarna is het publiek overdonderend gretig

Foto: Paul van Dorsten

Het hiphopfestival Woo Hah! barstte bij de vierde editie, vorig jaar, bijna uit de voegen. Voor de vijfde editie week het uit naar de Beekse Bergen in Hilvarenbeek. We liepen er een dag rond.

‘Maak die cirkel groter, maak ‘m groter! Grooooter!’. Aan het woord de Nederlandse hitlijstbestormer Ronnie Flex. Ken je hem niet van zijn gigantische hits, dan wel van een van de duizenden kinderkamers waar zijn beeltenis aan de muur kleeft. Met een samenwerking met de Zeeuwse band BLØF doet hij een serieuze gooi naar het Vrienden van Amstel-podium, maar op hiphopfestival Woo Hah! mag hij zijn meest vuige, radio-onvriendelijke kant laten zien.

Het is middernacht en met vurige ogen dwingt hij de kids de kring voor zijn podium nóg een stukje op te rekken. Als de beat inklapt storten ze zich op elkaar, verworden tot een kluwen van ledematen. Teksten worden tot achter in de zaal uit schorre kelen meegeschreeuwd. Vijf minuten later trekt hij het publiek opnieuw uit elkaar. Dan nog eens. Er gaat een pulserende werking vanuit.

Schaalvergroting

Hiphopfestival Woo Hah! staat bekend om zijn gretige, jonge publiek en de energie rond middernacht is overdonderend. Het festival knapte na vier edities uit zijn voegen, dus verplaatste het voor de driedaagse lustrum-editie van de Spoorzone in Tilburg naar het recreatiegebied Beekse Bergen in Hilvarenbeek. Ruim dertigduizend bezoekers passen op het nieuwe terrein.

Hiphop is uitgegroeid tot ’s werelds grootste subcultuur – als je daar überhaupt nog van kan spreken – en dat een festival als Woo Hah! na zo’n schaalvergroting alsnog uitverkoopt, is daar de ultieme bevestiging van. “De omvang die we nu bereiken, hadden we eigenlijk pas in 2020 voor ogen”, zegt festivaldirecteur Ruud Lemmen. “De vraag van het publiek is groter dan verwacht.”

Volksverhuizing

Nu zet Woo Hah!, dat voortkomt uit een samenwerking tussen poppodium 013 en concertorganisator MOJO, ook in op de grote, Amerikaanse hiphopkannonen. En die brengen anno 2018 nu eenmaal een bescheiden volksverhuizing naar Hilvarenbeek op gang. “We ontvangen zo’n tienduizend internationale bezoekers”, zegt Lemmen. “Uit meer dan dertig landen. Het Nederlandse publiek komt vooral uit de Randstad en regio Tilburg. Ze zijn jong, divers, mondig en heel fanatiek. Spelen er twintig acts, dan willen ze die allemaal zien.”

Met fotograaf Paul van Dorsten struin ik ’s middags over de festivalcamping. De sfeer is katerig, we zien suffende mensen als we door de tentopeningen gluren. Meisjes maken zich op, beats waaien vanuit bluetoothboxjes over het terrein. De aanhoudende droogte heeft een laag stof over de tentzeiltjes gelegd. Bij het campingmeer geeft een jongen in een vissersstoel het stompje van zijn joint aan een vriend.

‘Hij verdient rust’

We kletsen met Nina (20) en Kingsley (21), beide uit Amsterdam. Het is hun eerste festival. “We slapen in aparte tentjes, want deze guy snurkt te hard”, lacht Nina plagerig. Kingsley: “Het is de eerste keer dat ik in een tent pit, mijn nek is wel wat stijf”. Hij vertelt hoe hij vrijdagavond met moeite vier plastic tassen, met daarin ook genoeg voorgekookte eieren voor vier dagen, over het terrein zeulde. “Ik denk dat ik hem voor het volgende festival een sporttas geef”, zegt Nina. De twee komen vooral voor de Amerikaanse rapper J. Cole, die zondagavond het hoofdpodium afsluit. Nina schrijft een scriptie over hiphop als middel om maatschappelijke problemen bespreekbaar te maken. De teksten van Cole, een van de meer geëngageerde artiesten op de line-up, zijn een dankbaar onderwerp.

Het publiek is inderdaad jong en divers. De gemiddelde leeftijd zal ergens rond de twintig liggen, met uitschieters naar boven en beneden. Qua kleding schiet het alle kanten op, van slonzig-alternatief tot sportief en excentriek. We zien kortgeschoren, felgekleurde kapsels, ski-brillen, naveltruitjes boven legerbroeken, smoezelige sportsokken, nektasjes van bekende sportmerken.

We maken een verkenningsrondje over het festivalterrein en komen langs een  soort altaar dat is ingericht voor de onlangs doodgeschoten, behoorlijk controversiële rapper XXXTentacion. Levensgroot prijkt zijn gezicht achter een kastje met een gedenkboek. Er liggen stiften omheen. Een Duits meisje van een jaar of twintig schrijft in het boek. “Ik hield van zijn muziek”, zegt ze. “Hij verdient rust, ondanks zijn daden.”

Tam en slaperig

De geest van de rapper hang sowieso over het festival. Als eerbetoon wordt zijn track ‘Look At Me’ in behoorlijk wat dj’s sets en optredens gevlochten. Chaos gegarandeerd, keer op keer. Toch duurt het lang voordat de dag op gang komt. Dat komt vooral door de verzengende hitte. Mensen trekken zich terug onder bomen, tukken in hangmatten.

De rijen voor de waterpunten zijn dan ook een stuk langer dan de rijen bij de bar. De forse festivaltenten voelen vooral leeg en op de vlakte voor het hoofdpodium bereikt de Amerikaanse artiest Ty Dolla $ign met zijn autotune-soul alleen het cirkeltje diehard fans recht voor z’n neus. In een hoek van het terrein is een skateparkje ingericht waar mensen aandachtig naar een breakdance-demo kijken. De sfeer is relaxed, maar ook wat tam en slaperig. De grote verleider is het meer, dat bijna pesterig aan het hoofdpodium ligt. We mogen er tot onze knieën in.

Moshpits en mondkapjes

Met het dalen van de zon stijgt het energiepeil en dat zie je vooral bij het trio Migos, de eerste echte klapper van de dag. Het lijkt alsof mensen vanuit werkelijk elke hoek van het terrein naar het hoofdpodium stromen, en nu blijkt dat Woo Hah! de grote zandvlakte echt nodig heeft om iedereen kwijt te kunnen. Vanaf een heuveltje heb je een schitterend uitzicht. Ik kom vingers tekort om de kolkende moshpits te tellen, herken ze aan de dikke, stijgende stofwolken. Shirts gaan uit, worden voor monden gebonden. Sommigen dragen zelfs een mondkapje tegen het fijnzand. Een paar gasten klimmen in een eikenboom. Teksten worden meegeschreeuwd, woord voor woord. De tijd om mooi en fris te zijn is definitief voorbij.

Op het veld spreken we Jolien (20), Mieke (28) en Nique (29). “Dit is het vetste festival van Nederland”, zegt Nique. “Veel hiphopfeesten worden klein gehouden, dit is echt pionierswerk. En ik vind het sowieso vet dat dit in Tilburg kan. Woo Hah! durft het groter aan te pakken. Ik ga ook niet naar een Lowlands ofzo.”
“Ik ben eigenlijk gothic”, lacht Mieke. “Maar toen ik vorig jaar op Lowlands was, ging ik naar alle hiphop-acts. Een vriend heeft me daarom mee hier naartoe genomen. Mensen moeten echt moeite doen om af te reizen, dat merk je in de sfeer.” Het publiek is inderdaad supergoed op de hoogte, ook de woordenbrei van de meest recente tracks kennen ze van buiten.

Indrukwekkend

Het is donker en overal op het terrein ontstaan wilde feestjes. Een meisje in hotpants klimt op het kleine bospodium. Ze schudt voorovergebogen met haar billen. Een vriendin naait haar toeschouwers op. Voor het hoofdveld razen de pits, in de tenten gutst het zweet.

Ik loop nog even naar het altaar van XXXTentacion en blader door het gedenkboek, dat inmiddels tot op de kaft is volgeschreven. Thx voor het bespreekbaar maken van depressie, hebben twee meisjes erin geschreven. Er komt een jongen bij me staan, om zijn hoofd een stoffige bandana. “Indrukwekkend hè?” Ik schijn zijn vriend bij terwijl hij snel iets in het boek pent. De jongen met bandana twijfelt. “Ik wil er niet gewoon R.I.P in schrijven. Dat is ook zo…” Hij is even stil. “Nou ja, ik kom later wel terug.” Hij verdwijnt in het donker.

Deel dit:

Schrijfster Rachel Kushner: ‘Al mijn vroegere vrienden gingen het verkeerde pad op.’ Kritische roman over de Amerikaanse gevangeniswereld

Rachel Kushner ©Chloe Aftel

In haar roman Club Mars laat schrijfster Rachel Kushner zien hoe het leven van een gedetineerde er binnen de vier muren uitziet. ‘Ik wil graag mensen in mijn leven insluiten die in onze samenleving onzichtbaar zijn gemaakt.’

Geen genade

Duizenden vrouwen zitten er opgesloten in Chowchilla, de bajes die model stond bij het schrijven van Club Mars van Rachel Kushner. Kushners hoofdpersoon Romy Leslie Hall, lapdanseres in de louche Club Mars, is als jonge vrouw veroordeeld tot tweemaal levenslang plus zes jaar; in paniek heeft ze een klant gedood die haar maar bleef stalken. Voor moord, zelfs als die is begaan uit zelfverdediging of in een vlaag van puberale onbezonnenheid, kent Californië geen genade. Zelfs tieners verdwijnen voor de rest van hun leven achter de tralies.

Deel dit:

‘Zonder schroeven stort de (kunst)wereld in. Welkom in het imperium van de ‘Schroevenkoning’ van het Zuid-Duitse Künzelsau

Schroeven fabriceren en kunst verzamelen staat op het eerste gezicht als Max Verstappen tot Leonardo da Vinci. De Duitse miljardair Prof. Dr. h.c. mult. Reinhold Würth, eigenaar van het grootste Europese bedrijf van bevestigings- en montagemateriaal, beschikt in Europa over in totaal tien kunstmusea en vier kunstdependances in Duitsland, Zwitserland, Italië, Oostenrijk, Noorwegen, Denemarken, Nederland, Frankrijk en Spanje.

Geen kunstkathedralen

Deel dit:

Podcast: waarom Billy Wilder misschien wel belangrijker was dan Alfred Hitchcock.

Foto: Helen Westerik

Wat heeft Billy Wilder met Mad Men en Breaking Bad te maken? Of met een voetbalteam in een grot? Alles, zo blijkt. De in 2002 overleden filmmaker blijkt veel en veel belangrijker voor onze beeldcultuur dan iemand als Alfred Hitchcock. Althans: daar begint het sterk op te lijken. Eye, het markante filmtheater en -museum in Amsterdam, staat vanaf nu tot begin september in het teken van de maker van Some Like it Hot en – vooral – Sunset Boulevard.

Voor de Cultuurpers Podcast spreekt Helen Westerik met Leo van Hee. Hij is programmeur van Eye en samensteller van het Billy Wilder-retrospectief. van hem horen we waarom een beroemd schrijver als Raymond Chandler van Wilder aan de drank raakte, en wat zich in Albuquerque afspeelde, dat zo belangrijk was voor hele generaties film- en televisiemakers.

Deel dit:

Vrouwen, moord, drank en littekens in HBO’s Sharp Objects, waar ‘bless your heart’ eigenlijk ‘fuck you’ betekent.

Photograph: Anne Marie Fox/HBO

Benauwdheid. Een gevoel van beklemming overheerst bij het zien van de nieuwe (mini)serie uit de stal van HBO, Sharp Objects. De serie is deze week van start gegaan, maar ik mocht alvast een aantal afleveringen zien. HBO’s Sharp Objects is een verfilming van het gelijknamige boek van Gillian Flynn, schrijfster van onder andere het spannende Gone Girl. Met Sharp Objects komt HBO, na Big Little Lies, met wederom een fascinerend moordmysterie. Alleen nog beter.

Amy Adams speelt de hoofdrol van de wodka-drinkende verslaggeefster Camille Preaker uit St.Louis. Zij wordt door haar redacteur naar haar geboortedorp gestuurd om verslag te doen over twee meisjes— een is vermist en de andere is dood. Door middel van flashbacks word het in het begin van het verhaal al duidelijk dat Camille’s demonen verbonden zijn met dit stadje, Wind Gap. In welke extreme mate, dat wordt langzamerhand duidelijk.

Deel dit:

Grote zorgen over lot van Oekraïense filmmaker Oleg Sentsov – acht weken in hongerstaking in Russische gevangenschap

Vertegenwoordigers van Europese filmvakorganisaties protesteren in Karlovy Vary

Het wereldkampioenschap voetbal is natuurlijk geweldige pr voor Rusland en Poetin. De Russische autoriteiten zouden dat nog kunnen versterken door nog eens goed te kijken naar de zaak van Oleg Sentsov. Deze Oekraïense filmmaker werd veroordeeld tot twintig jaar gevangenschap. Aldus Mike Downey, vice-voorzitter van de European Film Academy tegenover The Hollywood Reporter. Sentsovs hongerstaking gaat nu de negende week in. Ik ben niet de enige die zich grote zorgen maakt over de goede afloop. Eerder werd hier ook al bericht over zijn zaak.

Oleg Sentsov maakte als nieuw filmtalent naam met zijn in 2012 op het Rotterdams filmfestival (IFFR) vertoonde debuut Gaamer. Deze film, over een game-verslaafde tiener in een dorpje in Oekraïne, is bij IFFR nu als video on demand te zien.

Deel dit:

De liedjes die je op een onbewaakt moment keihard in je gezicht meppen

Beeld: Snippets101/Flickr

In 2016 werd ik onverwachts geraakt door een Beatles-klassieker. Wat zijn nu de ingrediënten van perfecte popmuziek?

Het is augustus 2016. Ik sta met mijn vriendin bij een loket in Liverpool, de Britse havenstad die evengoed een openluchtmuseum is. Het wordt ons nogal ingewreven dat deze stad The Beatles baarde. In de haven overnachten toeristen in een gele duikboot, even verderop kijken de in brons gegoten Fab Four uit over de zee en we kunnen geen pint drinken zonder dat ‘She Loves You’ met lichte dwang door onze gehoorgangen wordt geduwd. We besluiten ons maar volledig onder te dompelen. Aan het loket kopen we een ticket voor de Magical Mystery Tour, een soort bedevaartstocht in felgekleurde bus langs belangrijke Beatles-plekken.

Deel dit:

Lakedance is goed geregeld: ‘Je hoeft niet verloren rond te lopen, overal leuke en knappe mensen, nergens klachten, schone toiletten!’

Photography by: Jaap Beyleveld / www.kleurstof.eu

“In Nederland zijn we eigenlijk op vakantie”, zeggen Daphne (40) en Ilja (26) lachend. Ze zijn reisexperts, met Japan als kernbestemming. “Ik bezoek een aantal festivals per zomer, maar of ik nou echt een festivalganger ben? Valt geloof ik wel mee.”

Zeven jaar geleden was Daphne voor het laatst naar Lakedance, inmiddels is ze ‘op leeftijd’ en kreeg ze voor vertrek te horen: “Mam ik wil mee!” Haar auto slingert rustig langs een serie mannen in oranje hesjes, die ons tussen dranghekken richting de juiste parkeerplaats wijzen. De laatste schakel rookt een sigaar en wuift onze VIP-tickets weg: ‘Ik geloof het achter elkaar – veel plezier!’ Een voorbode van de gemoedelijkheid op Lakedance.

Deel dit:

Danser verdwijnt in zwart gat met ‘From Molenbeek with Love’

foto Stanislav Dobak

Je zult maar in Molenbeek wonen. Al jaren heersen er spanningen in deze Brusselse wijk. De no go area wordt zelfs rechtstreeks in verband gebracht met de aanslagen in Parijs en Brussel. Ook onderling zullen de verhoudingen er niet zachtzinnig zijn.

Danser/choreograaf Yassin Mrabtifi komt er vandaan. Hij moet een gedeukte persoonlijkheid zijn. Toen ik de vrolijke titel van zijn eerste eigen voorstelling zag, ‘From Molenbeek with Love’, wekte dat verwachtingen. Eindelijk een ander geluid uit die hel. Maar het enige dat hij van zichzelf bleek te laten zien was slachtofferschap. Iemand die niet weet met wat voor identiteit hij het best kan overleven. Het oude verhaal dus.

Deel dit:

Robby Müller (1940-2018) gaf een ziel aan films van de grootste regisseurs

Robby Müller (foto Bart Dewaele)

Zou het toeval zijn dat verschillende van mijn favoriete films zijn gedraaid door de Nederlandse cameraman Robby Müller? Of dat diverse internationale regisseurs hun beste werk met hem maakten? Is het soms ook toeval dat Müller zijn eerste korte film Toets draaide in het revolutionaire jaar 1968?

Wie weet. In mijn herinnering leeft Müller vooral voort als een bescheiden maar sterk sfeerbepalende kracht achter de nieuwe cinema van de jaren zeventig en daarna. De tijd van de eerste filmhuizen en de beginjaren van het Rotterdamse festival. De tijd waarin filmmakers zoals Wim Wenders, die een groot aantal films met Müller maakte, lieten zien dat alles anders kon.

Deel dit:

Anna Enquist: ‘Ik zou best wat kwaaier willen kunnen zijn’

Nederland, Amsterdam 6 maart 2015, dichter en schrijver Anna Enquist. Foto: Bianca Sistermans

Want de avond, de nieuwe roman van Anna Enquist, is een boek vol ingehouden ergernis en woede. Nooit eerder schreef ze zo vrij als bij dit boek, zonder te weten waar het verhaal heen ging. ,,Ik zou zelf graag wat kwaaier willen kunnen zijn.”

Na de dichtbundel Hoor de staden en haar herinneringen aan Gerrit Kouwenaar, Een tuin in de winter, had Anna Enquist (72) behoefte aan weer ‘een lekker project’ – een roman dus. Ze schreef een vervolg op Kwartet, haar roman over vier vrienden die tijdens hun repetitie als strijkkwartet door een gevluchte crimineel worden gegijzeld. Want de avond gaat verder waar Kwartetophield. De hoofdpersonen zijn allemaal op hun manier getraumatiseerd en hebben zich verschanst, en het strijkkwartet bestaat niet meer. ‘Ik dacht steeds: hoe moeten die mensen verder?’

Deel dit:

Hoe bier drinken en Haute Couture prima samen gaan op het Fashion + Design Festival Arnhem

Als ik aan mode dacht, zag ik een elitegroepje bij de catwalk voor me: kattige modellen en vijandige ontwerpers. Na mijn bezoek aan het Fashion + Design Festival Arnhem zijn al die beelden volledig bijgesteld. In de maand juni lijkt iedereen in modieus Arnhem samen te werken. Modeontwerpers lopen broederlijk met elkaar in een modeparade, delen ateliers, catwalks en vieren samen de mode.

‘Toen in 2013 bleek dat de Mode Biënnale in Arnhem niet door zou gaan, hebben we de handen ineengeslagen om met een nieuw festival de stad van de mode te waarborgen,’ vertelt zakelijk leider van het Fashion + Design Festival Riëlle Schoeman. Inmiddels viert het FDFA zijn vijfde editie. Dat lustrum wordt extra groot gevierd met een eigen festivalhart in de voormalige V&D, voor de maand juni -pun intented- de F&D.

Deel dit:

Het Mirakel van Basel: ‘JA!’ zei het klootjesvolk in 1967 per referendum massaal tegen de aankoop van twee dure Picasso’s.

Dit is een buitengewoon verhaal over crowdfunding avant la lettre en een stedelijk ‘klootjesvolk’ dat nu eens niet per refendum tégen geld smijten naar moderne kunst stemt. In Zwitserland nota bene. Kunstmuseum Basel maakte er een kleine, fijne, indringende expositie over, nog te zien tot 18 augustus, 2018. Ideaal voor een tussenstop op weg naar Italië. Als je toch even in de Rijn gaat zwemmen, ook al zo geweldig.

Het Wonder van Basel

Foto: Julian Salinas

In 1967 ontvouwt zich een majeur probleem in het Kunstmuseum, sinds 1936 het belangrijkste museum/prentenkabinet van de Zwitserse stad Basel. De eigenaar van de twee meesterwerken van Pablo Picasso, al jaren in bruikleen bij het Kunstmuseum, komt in ernstige financiële problemen door een vliegtuigongeluk. In april 1967 crasht een van zijn Globe Air-vliegtuigen op Cyprus. 117 passagiers en 9 bemanningsleden komen om het leven; de kleine luchtvaartmaatschappij gaat snel failliet. Grootaandeelhouder Peter G. Staechelin is gedwongen zijn grote kunstcollectie op de internationale markt te verkopen.

Deel dit:

Amsterdam heeft het @HollandFestival. Vraag je eens af waarom dat zo is. En of dat ok is.

Foto: Michielderoo (Own work) [CC BY-SA 4.0 (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0)], via Wikimedia Commons

Vorige week vroeg mijn buurvrouw Stefanie tijdens het rondje met hond: ‘Wat is dat eigenlijk, dat Holland Festival?’, en ik betrapte mezelf er bijna op dat ik vermoeid ging uitleggen dat het het belangrijkste podiumkunstenfestival was Nederland en omstreken en dat iedereen met een beetje opleiding het zou moeten kennen. Maar ik hield me in. En vroeg me af: hoe erg is het eigenlijk dat een hoogopgeleide vrouw uit een beeldendekunstnest geen idee heeft van het Holland Festival? Terwijl ze wel van Festival aan de Werf wist, al leeft dat nu alweer een paar jaar onder de naam Spring voort.

Dit speelt zich allemaal af op zo’n veertig kilometer van het Leidseplein in Amsterdam. Een uur van deur tot deur met alle vervoersopties behalve de driewieler. Het zou net zo goed een andere planeet kunnen zijn. In het kleine Nederland is een kilometer immers veel langer dan in een groter buurland als Duitsland. Het is dus niet vreemd dat een kunstliefhebber in Utrecht niet op de hoogte is van  een festival in Amsterdam. Al is ze dat, dankzij mij, nu wel.

Deel dit:

Opera ‘The Rise of Spinoza’ van Theo Loevendie verdient vaste plaats in het repertoire

In 2014 kreeg de wereldpremière van The Rise of Spinoza van Theo Loevendie een enthousiast onthaal in de NTRZaterdagMatinee. Terecht, want Markus Stenz stuurde het Radio Filharmonisch Orkest, Groot Omroepkoor, zangsolisten en blokfluitist Erik Bosgraaf trefzeker door de kleurrijke eenakter. Onlangs verscheen de live opname op cd, zodat de opera ook een internationaal publiek kan bereiken.

De inmiddels 87-jarige Loevendie koestert al zijn leven lang bewondering voor Baruch (ook wel Bento) Spinoza. Dit spreekt voor hem eigenlijk vanzelf, want Spinoza is net als hij in Amsterdam geboren en getogen. Als jongen zag hij in de stad vele verwijzingen naar deze 17e-eeuwse filosoof en wetenschapper. Bijvoorbeeld in het naar hem vernoemde Spinozalyceum. Loevendie’s (stief)vader verkocht boter, kaas en eieren op de Ten Katemarkt, de vader van Spinoza handelde in mediterrane producten.

Deel dit:
50% Complete

Dank voor je bezoek!

Wil je echt niets meer missen? Schrijf je dan in voor onze GRATIS nieuwsbrief
Holler Box