“Maar waarom zijn jullie allemaal zo negatief over mannen?! Mannen zijn toch ook lief en goed?” Het kwam recht uit het hart van de jonge moeder, die eerder nog had uitgeroepen hoe blij ze was met de vader van haar dochtertje. In de tent waar wij, de 150 dinergasten en toeschouwers (m/v/x) van Dans, Man, Dans ons vrolijk hadden gemaakt over betweterige, wijdbeense en emotioneel onvolwassen helft van de mensheid, klonk een wat besmuikt gelach. Inderdaad, waren we niet te negatief, met zijn allen?
Alle reden voor levendige, met de nodige bier en wijn gesmeerde, conversaties tussen wildvreemden, waar zo’n groepsmaaltijd aan lange tafels toe uitnodigt. Dat wij mannen de laatste tijd een beetje vervelend in het nieuws zijn, is volgens sommigen een extreem eufemisme. Tegelijk wilden bij het vingeropsteken onder leiding van de prachtige, genderfluïde Anne Kuit, aka Young Leo, maar een paar van de aanwezige mannen liever een vrouw zijn, tegenover best veel vrouwen die liever man wilden zijn, al was het maar om ‘s nachts alleen over straat te kunnen.
Lola Tuthola
Een zomervoorstelling van Het Nut, het stadsgezelschap van Leidsche Rijn, is nooit zomaar een voorstelling. Er zit vrijwel altijd een (buitengewoon lekkere) maaltijd aan vast. En die maaltijd is ook een integraal onderdeel van de voorstelling. Zo maak je informeel kennis met vreemden, met wie je de nieuwsgierigheid deelt naar wat de makers dit keer hebben bedacht. Meestal is dat het werk van artistiek leider Greg Nottrot, dit keer is de tekst geschreven door Lars Brinkman, die op gezette tijden door het leven gaat als Lola Tuthola Lollipop.
Over wat mannelijkheid eigenlijk is, gaat Dans, Man, Dans, en dat begint (na het hoofdgerecht en voor het toetje) met Lola, die zó nodig moet dat ze een Dixie op een bouwplaats bezoekt. En daar hebben de 6 bouwvakkers van dienst zo hun eigen gedachten over. Het anderhalf uur durende stuk meandert vervolgens tussen horror, dreiging en absurdisme, met soms hele mooie bouwvakkersdans,
230 meter
We raken daar, op de plek waar een (vermoedelijk mannelijke) architect een 230 meter hoge woontoren had bedacht, danig in verwarring over wat het betekent om man te zijn. Omdat die fallische Belle van Zuylen-toren inmiddels in de planningsfase is vervangen door drie torens die iets minder hoog worden, ligt hier een van de laatste stukjes Leidsche Rijn braak. Het wacht op het leven dat de 10.000 nieuwe bewoners moeten komen brengen, en dan valt de betonnen kaalheid van de al gebouwde omgeving extra op. Baksteen-brutalisme, hoog en hoekig, met spiegelgevels aan de plint, en IT gebouwen die naadloos overgaan in hermetisch gesloten woonblokken.
Op weg terug naar het strakke station Leidsche Rijn, doemde de gedachte op, wat er toch mis is gegaan met de jugendstil en art nouveau, met sierlijke, gratieuze vormen die in de oude binnenstad van Utrecht nog zo ruim aanwezig zijn.
Waren die vormen te vrouwelijk? Of durfden mannen toen wél te dansen?
Nederlands 
English (UK) 
Français 