Of het applaus wat enthousiaster kon, vroeg presentator Shay Kreuger aan de kleine honderd mensen in de hal van Theater Rotterdam aan het Schouwburgplein in Rotterdam. Nou, even dan. Niet omdat we niet enthousiast waren over deze aflevering van de serie theatrale ontmoetingen onder de noemer Open Table. Meer omdat we ons tamelijk bewust waren geworden hoe serieus we het haasje zijn. Daar klap je niet zo spontaan voor.
Oorzaak waren de woorden van de twee gasten, Nani Jansen Reventlow en Jelle Postma. Onder de titel ‘Who’s Moving Us?’ waren zij de act rond de gezamenlijke maaltijd die Open Table is. Geen luxe diner, maar eenvoudige gerechten, die zo waanzinnig lekker zijn dat je het jamer vindt dat dit grote restaurant in het centrum van Rotterdam niet elke dag zulk eten serveert. Het zou best eens veel kunnen opleveren. Verbinding, bijvoorbeeld.
Hoop
Nani en Jelle hadden ons duidelijk gemaakt hoe Big Tech er alles aan doet om ons uit elkaar te drijven. Niet per se omdat ze dat lollig vinden, maar wel omdat er veel geld mee te verdienen valt, en je er mogelijk ook een oorlog mee wint. Reventlow is naast beroemd internationaal mensenrechtenjurist ook schrijver van het boek Radicale Rechtvaardigheid. Ze probeerde wel het nodige optimisme aan de dag te leggen, iets wat oud-AIVD’er Jelle Postma niet meer lukte. Als voorman van Justice for Prosperity en oud-spion weet hij inmiddels goed hoe de hazen lopen.
Dat het lastig klappen is voor je eigen machteloosheid, mag dan zo zijn, er is wel hoop te halen uit zo’n avond met wildvreemden in een theater, waar je naast luisteren, ook heerlijk eet en er mooie dans en muziek bij krijgt. Die verbindende kracht van een gezamenlijke maaltijd mag nog wel meer gekoesterd worden in onze kunstgebouwen.
Oude kracht
Theater Rotterdam doet het al een paar jaar, in Utrecht is Greg Notrott er groot mee geworden. Het brengt een oude kracht van de publieke kunst weer tot leven. De theaters in Griekenland, waar de westerse bakermat van tragedies en komedies ligt, waren ook eet- en drinkplekken. Wereldwijd is er geen cultuur waar kunst en inwendige mens niet innig verbonden zijn. Behalve dan de gewijde theaters en concertzalen in onze wereld waar consumptie stilzitten met je mond dicht de norm is
Ook hier werkt het: gezamenlijk aanschuiven aan lange tafels nodigt je uit om ook met wildvreemden een gesprek aan te gaan. Uiteindelijk, zo merkte ook host Shay Kreuger op, gaat het om de directe verbinding tussen mensen. Als je elkaar recht in de ogen kijkt, samen de maaktijd geniet en elkaar hoort spreken, is polarisatie opeens een stuk verder weg. We hebben dus minder algoritmes nodig, en meer gezamenlijke maaltijden. Plekken waar kunst en (eet)cultuur elkaar kunnen versterken. Met de telefoons uit.




