Meteen naar de inhoud

Het ware theater is als Onweer en Cappuccino: onweerstaanbaar subliem, aldus Adelheid Roosen op #tf2010

‘Het is bijvoorbeeld een wondermooi iets, dat mijn lichaam elke dag opnieuw, een zelfde gretige verlangen vertoont naar een keigoeie kappoetzjino. Dat elke 24 uur de lust om te ‘willen proeven’, in mij word geboren en mij opnieuw wil treffen. En daar hoef ik nix voor te doen, dat verlangen sleurt mij onder de douche en speeksel begint te schuimen langs mijn tong, omdat mijn hersens een beeld creëren van een kraag opgeklopte melk die overgoten gaat worden met heet donker extract.

Is dat iets dat ik heb geleerd, of ben ik daarmee geboren…?’

We hebben de speech er maar even bijgepakt, al is dit verhaal een beetje minder indrukwekkend als je Adelheid Roosens eigen acteren er niet bij ziet. En hoort. Bij de opening van Het theaterfestival van Nederland en Vlaanderen presenteerde zij het juryrapport en ruimde daarbij vooral plaats en tijd in voor het presenteren van haar eigen novum: De Wijkjury. Een twaalftal vrouwen uit Amsterdamse wijken, veelal van Niet Nederlandse komaf, al zat er enkele Zeeuws Vlaamse bij. Hier is het lijstje, zoals zij het voorlas toen de dames zich tussen het publiek in de zaal toonden:

Ferdousi – Van Bangladesh via de Bijlmer naar de Indische Buurt

Lina – Van Libanon naar Oud-West

Ram – Van Paramaribo naar de Riouwstraat

Nina – Verliet Griekenland voor Osdorp

Suna en Meriym – Wortels van Adena en Kayseri naar Bos&Lommer

Josta – Die roeide van Suriname naar Geuzenveld

Nooriah – Eindigde op Plein ‘44/’45 (Slotermeer) vanuit Afghanistan

Blanka – Van Tjechie via Engeland naar het Oosterpark

Irena – Van Slowakije naar de Niasstraat

Michelle – Van Zeeuws Vlaanderen naar het Westerpark

Hafida en Doretta vliegen morgen van Rabat en Padova terug naar huis naar Amsterdam.

Het was een jury waar ze trots op was, al bleek het ook best wel eens moeilijk geweest te zijn. Wij kunnen ons daar alles bij voorstellen. Immers: met Adelheid Roosen kom je nergens als je niet ook eens een keer tegen haar flamboyante persoonlijkheid bent opgebotst.

De hele speech staat hier: TF Jury 2010

Wijbrand Schaap

Cultuurpers heet het geesteskind dat ik in 2009 op de wereld zette. Voor ik dat deed was ik (sinds 1996) kunstverslaggever voor onder meer Algemeen Dagblad, Utrechts Nieuwsblad, Rotterdams Dagblad en GPD. Daarvoor deed ik van alles. Studeren enzo. Theater maken. Inspraakavonden notuleren. In een bandje spelen. Ik schreef - en schrijf ook voor specialistische bladen als TM, Boekman, Ons Erfdeel en De Vogelvrije Fietser. Ik help je met schrijven als je het heel lief vraagt. Ik ben getrouwd met Suzanne Brink en heb een kat die Edje heet, een pup die Fonzie heet en een hond die genoemd is naar Rufus Wainwright.Bekijk alle berichten van deze auteur